คนข้าง ๆ เคยพูดว่า ชอบขี่จักรยานเพราะมันไปได้ทุกที่ ที่ไหนคนเดินไปได้ จักรยานก็ไปได้ ก็ถูกของเค้า...แต่บางที่ขอเดินดีกว่านะ สงสารจักรยาน
(จอดพักหายใจที่วงเวียนกลางหมู่บ้านชัยพฤกษ์ รังสิตคลองสี่: 12 พฤศจิกายน 2554)
เริ่มตั้งแต่วันที่เฝ้าระวังน้ำมาจรดจ่อ ริมถนนสูง ขอบสะพาน ทางยกระดับ แปลงสภาพเป็นที่จอดรถประจำทาง อู่แท็กซี่ และยานพาหนะส่วนบุคคล เราก็ต้องจอดมั่ง...ไม่กล้าเสี่ยวขับรถเข้าบ้าน เพราะไม่รู้ระดับน้ำหนทางข้างหน้า ก็ได้จักรยานนี่แหละเป็นยานพหนะที่คล่องตัว จอดรถต่อด้วยการปั่นจักรยาน ลุยน้ำบ้างแห้งบ้าง ผ่านฉลุย...
แม้กระทั่งวันอพยพออกจากบ้าน จักรยานพร้อมเป้สะพายหลังก็ยังพาผ่านระดับน้ำสูงเทียมเข่ามาด้วยความเร็วและสะดวกสบายกว่าการเดินลุยน้ำหลายเท่านัก ได้ความเท่ทึ่งตะลึงจากสายตาบรรดาเหล่าทหาร อาสาสมัครและผู้ประสบภัยด้วยกันอีกด้วย
ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2554 ที่กรุงเทพมหานครเป็นกรุงเทพมหานที ก่อให้เกิดกิจกรรมออกกำลังกายประจำวันหยุดสุดสัปดาห์คือการเดินและปั่นจักรยานลุยน้ำ น้ำยิ่งสูงยิ่งปั่นยาก ยิ่งได้อัตราการเต้นของหัวใจ ยิ่งใช้พละกำลังจากกล้ามเนื้อขามาก เมื่อหยุดปั่นรถก็หยุด เหมือนปั่นจักรยานขึ้นภูเขายังไงยังงั้นเลย
หลังน้ำลด...ก็ได้พาเจ้าเพื่อนยามยากไปรับการบริการล้างคราบน้ำท่วม อาบน้ำมันป้องกันสนิม ยืดอายุการใช้งาน ถนอมไว้ไปตระเวนท่องเที่ยวกันต่อไป
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ห่างเหินจากหลังอานนานนัก...แต่ก็คิดถึงอารมณ์ทางเรียบกับเพื่อนเสือหมอบที่ยืนเหงาเฝ้าบ้านอยู่เดียวดายมาก ๆ เลย
ว่าแล้ว...อาทิตย์นี้ พาเพื่อนเสือหมอบไปหอบแดดกันสักทริปดีกว่า.
