Live My Life...ไม่ใช่นักกีฬา แค่คนเล่นกีฬา

จักรยานลุยน้ำ

2012-01-13T16:43:00.003+07:00

คนข้าง ๆ เคยพูดว่า ชอบขี่จักรยานเพราะมันไปได้ทุกที่ ที่ไหนคนเดินไปได้ จักรยานก็ไปได้ ก็ถูกของเค้า...แต่บางที่ขอเดินดีกว่านะ สงสารจักรยาน

(จอดพักหายใจที่วงเวียนกลางหมู่บ้านชัยพฤกษ์ รังสิตคลองสี่: 12 พฤศจิกายน 2554)

ช่วงเวลามหาอุทกภัย 2554 มาเยือนถึงมหานครกรุงเทพฯและเมืองข้างเคียง จักรยานเป็นพาหนะที่พึ่งพาได้ในเกือบทุกสถานการณ์ เปลี่ยนภาวะฉุกเฉินให้เป็นภาวะสนุกสนาได้เป็นอย่างดี

เริ่มตั้งแต่วันที่เฝ้าระวังน้ำมาจรดจ่อ ริมถนนสูง ขอบสะพาน ทางยกระดับ แปลงสภาพเป็นที่จอดรถประจำทาง อู่แท็กซี่ และยานพาหนะส่วนบุคคล เราก็ต้องจอดมั่ง...ไม่กล้าเสี่ยวขับรถเข้าบ้าน เพราะไม่รู้ระดับน้ำหนทางข้างหน้า ก็ได้จักรยานนี่แหละเป็นยานพหนะที่คล่องตัว จอดรถต่อด้วยการปั่นจักรยาน ลุยน้ำบ้างแห้งบ้าง ผ่านฉลุย...

แม้กระทั่งวันอพยพออกจากบ้าน จักรยานพร้อมเป้สะพายหลังก็ยังพาผ่านระดับน้ำสูงเทียมเข่ามาด้วยความเร็วและสะดวกสบายกว่าการเดินลุยน้ำหลายเท่านัก ได้ความเท่ทึ่งตะลึงจากสายตาบรรดาเหล่าทหาร อาสาสมัครและผู้ประสบภัยด้วยกันอีกด้วย

ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2554 ที่กรุงเทพมหานครเป็นกรุงเทพมหานที ก่อให้เกิดกิจกรรมออกกำลังกายประจำวันหยุดสุดสัปดาห์คือการเดินและปั่นจักรยานลุยน้ำ น้ำยิ่งสูงยิ่งปั่นยาก ยิ่งได้อัตราการเต้นของหัวใจ ยิ่งใช้พละกำลังจากกล้ามเนื้อขามาก เมื่อหยุดปั่นรถก็หยุด เหมือนปั่นจักรยานขึ้นภูเขายังไงยังงั้นเลย

หลังน้ำลด...ก็ได้พาเจ้าเพื่อนยามยากไปรับการบริการล้างคราบน้ำท่วม อาบน้ำมันป้องกันสนิม ยืดอายุการใช้งาน ถนอมไว้ไปตระเวนท่องเที่ยวกันต่อไป

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ห่างเหินจากหลังอานนานนัก...แต่ก็คิดถึงอารมณ์ทางเรียบกับเพื่อนเสือหมอบที่ยืนเหงาเฝ้าบ้านอยู่เดียวดายมาก ๆ เลย

ว่าแล้ว...อาทิตย์นี้ พาเพื่อนเสือหมอบไปหอบแดดกันสักทริปดีกว่า.

ความหวัง

2011-10-04T22:54:00.008+07:00

....ในบรรดาอารมณ์ความรู้สึกต่าง ๆ ของมนุษย์ ความหวังอาจไม่ใช่สิ่งแรกที่ผู้คนโหยหาต้องการ แต่มันควรจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ใครต่อใครก็ไม่อยากสูญเสียหรือทำหล่นหาย

ความสุข ความเชื่อมั่น ความใฝ่ฝัน อาจเกิดขึ้นแล้วแตกดับหมดไป แต่คนผู้นั้นก็สามารถยืนต้านไม่ทรุดล้มลงได้ ตามเท่าที่เขายังคงมี "ความหวัง"

และเมื่อคนเรายังมี "ความหวัง" อุปสรรคขวากหนามทุกข์ลำเค็ญทั้งปวง ก็ไม่ใช่เรื่องน่าวิตกในการรับมือ คิดหาหนทางเอาชนะ

ต่อเมื่อปราศจาก "ความหวัง" ต่างหาก ที่คนเราได้ย่างก้าวเข้าใกล้ไปสู่ "ความพ่ายแพ้" อย่างย่อยยับ...

จาก เรื่องความลับ ซาวนด์อะเบาต์ กับคนหม่นเศร้าตลอดกาล หนังสือข้าวมันเป็ด โดย นรา

อาทิตย์อัสดง แต่ความหวังยังคงไม่หมดไป
เกาะมะพร้าว จังหวัดภูเก็ต

อิสระจากกรอบและขอบเขต

2011-05-10T22:13:00.006+07:00

"การเดินทางโดยรถประจำทางมันจำกัดการเดินทาง นักเดินทางทำได้เพียงมองทิวทัศน์ผ่านหน้าต่าง มองผ่านไปยังผู้คน แต่เมื่อคุณปั่นจักรยาน คุณสามารถมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรายทาง เห็นวิวทิวทัศน์กระจ่างใส มองได้ไกลไม่มีขอบเขตอะไรขวางกั้น แล้วคุณจะหยุดเมื่อไรก็ได้ คุณมีอิสระ สามารถจอดได้ทุกเมื่อที่ต้องการถ่ายภาพ จดบันทึกได้ตลอดทาง"

ปีเตอร์ เบเรกครี (Peter Berechree) คนธรรมดาผู้ปั่นจักรยานไปทั่วโลก

ขอขอบคุณ นิตยสารสารคดี ฉบับที่ 309 พฤศจิกายน 2553

โบราณสถานเมืองศรีมโหสถ จังหวัดปราจีนบุรี
ตั้งอยู่ที่บ้านโคกวัด ตำบลโคกปีบ อำเภอศรีมโหสถ การเดินทางจากตัวเมืองปราจีนบุรีไปตามทางหลวงหมายเลข 319 ระยะทางประมาณ 20 กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายไปตามทางหลวงหมายเลข 3070 อีกประมาณ 1 กิโลเมตร เมืองโบราณจะอยู่ทางด้านขวามือ

เมืองศรีมโหสถเป็นเมืองโบราณขนาดใหญ่รูปไข่ หรือสี่เหลี่ยมผืนผ้ามุมมน เนื้อที่ประมาณ 700 ไร่ มีคูน้ำคันดินกำแพงเมืองล้อมรอบ ภายในเมืองมีโบราณสถาน เนินดิน สระน้ำ บ่อน้ำ กระจัดกระจายอยู่ทั่วไปกว่า 100 แห่ง สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในสมัยทวารวดีหลักฐานส่วนใหญ่ที่พบมักจะเกี่ยวเนื่องกับศาสนาพราหมณ์หรือฮินดู อาทิเช่น เทวาลัย เทวรูป ศิวลึงค์ เป็นต้น

โบราณสถานที่สำคัญในเมืองศรีมโหสถประกอบด้วยกลุ่มโบราณสถานกลางเมือง อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18 เป็นหมู่เทวาลัยฐานก่อด้วยศิลาแลงด้านบนก่อด้วยอิฐ
ภูเขาทองเป็นเจดีย์รูปกลมลักษณะเหมือนโอคว่ำสมัยทวารวดี โบราณสถาน หมายเลข 25 เป็นเทวาลัยรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ก่อด้วยศิลาแลง อายุราวพุทธ
ศตวรรษที่ 11 - 12 สระแก้วเป็นสระน้ำโบราณที่ขอบสระมีภาพแกะสลักลวดลาย เป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ จำนวนถึง 41 ภาพอายุราวพุทธศตวรรษที่ 6 - 11

มธ. 19:6

2011-01-25T20:35:00.002+07:00

โบสถ์พระคริสตราชา อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี 14 มกราคม 2554

"So they are no longer two, but one flesh. Therefore what God has joined together, let no one separate.” Matthew 19:6

"และทั้งสองจะเป็นดุจคน ๆ เดียวกัน ดังนั้น มนุษย์จะต้องไม่แยกสิ่งที่พระเจ้าทรงผูกพันเข้าด้วยกัน" มธ. 19:6

Thai people are...

2010-11-26T21:27:00.004+07:00

"Thai people are not so nice as before. It is our fault. The tourists make them". เป็นคำพูดของชายชาวต่างประเทศ อายุน่าจะใกล้เคียง 60 ปี ผิวขาว ผมก็ขาวด้วย กว่าวกับชายไทยอีก 2 คนบนโต๊ะอาหารเช้าในโรงแรมแห่งหนึ่งใจกลางเมืองอุดรธานี ในขณะที่ฉันเดินผ่านไปเพื่อตักอาหารมาบริการท้องว่าง ๆ ของตัวเอง ฉันเดินห่างออกไปจึงไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรต่อจากนั้น

จริงหรือ?

เราคนไทยไม่แสนดีเหมือนเดิมจริงหรือ?

เราคนไทยไม่แสนดีเพราะนักท่องเที่ยวทำให้เราเป็นเช่นนั้นจริงหรือ?

ฉันไม่ใช่นักวิชาการทางการท่องเที่ยวที่จะหาคำตอบนั้น

ฉันเป็นคนไทยคนหนึ่งและเป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยในประเทศไทยด้วยเช่นกัน

"However, I love everything in Thailand". ชายผิวขาวผู้นั้นกล่าวต่อเมื่อลุกขึ้นเดินผ่านโต๊ะของฉันไปพร้อมกับชายหนุ่มชาวไทยอีก 2 คนนั้น ซึ่งเดินตามและออกลักษณะ "ไม่แมน" อย่างเห็นได้ชัด

ถึงแม้ว่าเราคนไทยจะไม่แสนดีอย่างที่เคยเป็น แต่พวกเขาก็ยังรักเมืองไทย

แล้วเราล่ะ...รักเมืองไทยหรือเปล่า?

(เหนือน่านฟ้าขอนแก่นวันที่ 18 พฤศจิกายน 2553 ในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส)

สาวผักไห่

2010-07-27T22:04:00.007+07:00

(การแห่เทียนพรรษาทางน้ำ ที่ตำบลลาดชะโด อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

โอกาสหน้า พี่จะมาหาใหม่ ไม่ลืมคนชื่อวิไลบ้านผักไห่อยุธยา
แม่คุณคนสวยพี่จะมาช่วย ทำนา เห็นข้าวมันขึ้นราคา อยากมีพ่อตาทำนาดู

พี่คนจร จะหาคู่นอนคู่ดวงแด ต้องกลับไปบอกพ่อแม่ เพื่อให้แกได้รับรู้
ลูกมีภรรยาได้เป็นชาวนาคงน่าดู จะได้เป็นย่า เป็นปู่
เพราะเลือดไอ้หนูเป็นชาวนา

ข้าวขึ้นราคาอย่าหลงวาจาไอ้เสี่ยหนุ่ม
พี่อยู่ไกลหัวใจมันกลุ้ม ร้อนรุ่มดั่งเดือนเมษา
น้ำตาลใกล้มดอย่าให้พี่อดอาลัยหา ไม่นานพี่ก็กลับมา มาหมั้นสาวนาชื่อว่าวิไล

โอกาสหน้าเข้าพรรษาเทศกาล จงคอยพี่ก่อนไม่นานพี่กลับบ้านกรุงไกร
พี่คนบางกอกไม่เคยคิดหลอกดั่งคำใคร ก็เพราะพี่รักปักใจ แม่สาวผักไห่อยุธยา

(เพลงสาวผักไห่, โดยชาตรี ศรีชล)

--------------------------------------------------------------------------------------------------

คุณวิไลในวัย 52 ปี (เกิด พ.ศ. 2501) ยังคงมีเค้าความงามครั้งยังสาวไว้อยู่มาก

วันอาสาฬหบูชา ก่อนหน้าวันเข้าพรรษาหนึ่งวัน

มีโอกาสได้ไปปั่นจักรยานที่อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

เที่ยวงาน "แห่เทียนพรรษา ตามหาวิไล"

และการแห่เทียนพรรษาทางเรือ

นอกจากได้ดูการประกวดสาวงามชื่อ"วิไล"จากตำบลต่าง ๆ ในอำเภอผักไห่แล้ว

ยังได้ไปเยี่ยมบ้าน "วิไล" ตัวจริงเสียงจริง

ผู้มีความงามอันน่าหลงใหล

ให้ศิลปิน "ชาตรี ศรีชล" ได้แต่งเพลงชื่นชมไว้อีกด้วย

-------------------------------------------------------------------------------------------

(วัดโคกทอง...ริมแม่น้ำน้อย ทุกสิ่งปลูกสร้างยกเสาสูงทั้งหมด ยามหน้าน้ำแลดูเหมือนโบสถ์ลอยน้ำ)

อำเภอผักไห่อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯเลย

มีสถานที่งดงามน่าบันทึก

และบรรยากาศท้องทุ่ง ชายคลอง สองฝั่งแม่น้ำน้อย

น่าไปท่องเที่ยวเป็นอย่างมาก

รักกันไว้เถิด

2010-05-19T16:48:00.012+07:00

รักกันไว้เถิด เราเกิดร่วมแดนไทย
จะเกิดภาคไหนก็ไทยด้วยกัน
เชื้อสายประเพณีไม่มีกีดกั้น
เกิดใต้ธงไทยนั้นปวงชนทุกคนคือไทย

(อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ - อำเภอมวกเหล็ก อำเภอแก่งคอย จังหวัดสระบุรี, อำเภอปากช่อง อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา, อำเภอนาดี อำเภอกบินทร์บุรี อำเภอประจันตคาม จังหวัดปราจีนบุรี, อำเภอปากพลี อำเภอบ้านนา อำเภอเมืองนครนายก จังหวัดนครนายก)

ท้องถิ่นแหลมทอง เหมือนท้องของแม่
เกิดถิ่นเดียวกันแท้เหมือนแม่เดียวกันใช่ไหม
ยามฉันมองตาคุณ อบอุ่นดวงใจเห็นสายเลือดไทย
ในสายตาบอกสายสัมพันธ์

(อุทยานแห่งชาติทุ่งแสลงหลวง - อำเภอวังทอง อำเภอนครไทย อำเภอเนินมะปราง จังหวัดพิษณุโลก, อำเภอเขาค้อ อำเภอวังโป่ง จังหวัดเพชรบูรณ์)

(ปลากะพงเหลืองลายฟ้า Bluestrip Snapper - อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน จังหวัดพังงา)

ทะเลแสนงาม ในน้ำมีปลา
พืชพันธุ์เกลื่อนตาตามไร่นารวงทองไสว
สินทรัพย์มีเกลื่อนกล่น
บรรพชนให้ไว้เราลูกหลานไทยจงร่วมใจรักษาให้มั่น

(ถนนเลียบคลองหกวา อำเภอลำลูกกา จังหวัดปทุมธานี)

(พระบรมราชานุสาวรีย์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)

รักกันไว้เถิด รักกันไว้เถิด รักกันไว้เถิด

แหลมทองโสภาด้วยบารมี
ปกเกล้าเราไทยนี้ร่มเย็นเป็นศรีผ่องใส
ใครคิดบังอาจหมิ่นถิ่นทององค์ไท้
เราพร้อมพลีใจป้องหมู่ไทยและองค์ราชันย์

(พระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว พระปิยะมหาราช - พระรามราชนิเวศน์ อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี)

รักกันไว้เถิด เราเกิดร่วมแดนไทย
จะเกิดภาคไหนก็ไทยด้วยกัน
เชื้อสายประเพณีไม่มีกีดกั้น
เกิดใต้ธงไทยนั้นปวงชนทุกคนคือไทย

จะเกิดชาติไหนก็ไทยด้วยกัน
เชื้อสายประเพณณีไม่มีกีดกั้น
เกิดใต้ธงไทยนั้นปวงชนทุกคนคือไทย

(ผู้แต่ง : ครูนคร ถนอมทรัพย์)
http://radio.sanook.com/music/player/song-lyric/5840/

อยู่ดี ๆ ก็ขี่จักรยาน

2010-02-16T20:28:00.005+07:00

"คนเรามักจะไม่ปฏิเสธความช่วยเหลือ ถ้ายื่นให้ถูกวิธี"
เอ.ซี. เบนสัน

การรณรงค์ให้ประชาชนในเมืองใหญ่หันมาปั่นจักรยานแทนการขับรถนั้นใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่มันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อผู้บริหารในบ้านเมื่องต้องลงมือทำอะไรบางอย่างที่มากไปกว่าแค่ช่องทางสำหรับขี่จักรยานบนทางเท้า

ตอนนี้หลายเมืองใหญ่ในยุโรปหันมาเอาจริงกับการรณรงค์ให้คนขี่จักรยาน โดยพยายามกำจัดความไม่สะดวกทั้งหลายออกไปให้หมด ก็เลยเกิดเป็นระบบจักรยานสาธารณะที่น่าใช้งานเป็นที่สุด ระบบนี้เริ่มต้นจากการสร้าง "สถานีจักรยาน" ยิบย่อยนับร้อยนับพันไว้ตามจุดสำคัญ ๆ ทั่วเมือง ไม่ว่าจะเป็นจุดที่เชื่อมต่อกับระบบขนส่งมวลชนอื่น ๆ เช่น สถานีรถไฟใต้ดิน สถานีรถไฟ ป้ายรถเมล์ ลานจอดรถ รวมไปถึงย่านชุมชนและตึกใหญ่ จากนั้นก็ลงทุนผลิตจักรยานรุ่นพิเศษที่มีระบบล็อกที่ไว้ใจได้ (และมีทรวดทรงน่าขี่มาก ๆ) แล้วก็นำจักรยานเหล่านี้ไปจอดไว้ตามสถานีจักรยาน

ถ้าใครอยากใช้บริการก็ต้องลงทะเบียนกันก่อน เสียค่าธรรมเนียมรายปีเล็กน้อย (เพียงแค่ 2 เดือนแรกก็มีแห่กันเข้ามาลงทะเบียนกับระบบ Bicing ที่เมืองบาร์เซโลนา ประเทศสเปนถึง 30,000 คน) เมื่อลงทะเบียนแล้วก้เข้าไปขอใช้บริการได้ที่สถานีจักรยาน ถ้าเป็นระบบ OYBike ของอังกฤษก็ใช้วิธีโทรศัพท์ไปที่ศูนย์แล้วบอกรหัสจักรยาน ทางศูนย์จะบอกรหัสผ่านให้เราปลดล็อกเอง จากนั้นเราก็ขี่ไปยังที่ที่เราต้องการ เมื่อถึงที่หมายก็คืนจักรยานไว้ได้ที่สถานีแถวนั้น ไม่ต้องเอากลับมาคืนที่สถานีซึ่งเราเบิกจักรยานมาแต่อย่างใด ค่าบริการก็จัดว่าถูกมาก คิดกันทีละครึ่งชั่วโมง บางประเทศครึ่งชั่วโมงแรกก็ให้ขี่กันได้ฟรี ๆ ที่อังกฤษนั้นบวกลบคูณหารแล้วเช่าจักรยานขี่ประหยัดกว่าขึ้นรถเมล์อีก

ระบบจักรยานสาธารณะมีให้บริการแล้วที่เมืองลียงและปารีสในฝรั่งเศส ลอนดอนในอังกฤษ โคเปนเฮเกนในเดนมาร์ก โดยเมืองแรกที่ริเริ่มไอเดียนี้ก็คือเมืองลียง ทางผู้ว่าการรัฐลียงบอกว่าระบนี้ได้เปลี่ยนทัศนียภาพของเมืองไปอย่างมาก ตอนนี้ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นแต่คนขี่จักรยาน เพราะว่ามันทั้งเร็วแล้วก็สะดวกกว่ารถยนต์

ถ้าจะรณรงค์ให้คนในเมืองเปลี่ยนมาขี่จักรยาน มันก็ต้องมาพร้อมกับระบบที่ใช้งานได้สะดวกแบบนี้แหละ

ขี่จักรยานไปที่ร้านอินเตอรเน็ตเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม ระบบ velov ของฝรั่งเศสได้ที่ http://www.velov.grandlyon.com/ ระบบ Bicing ของสเปนที่ http://www.bicing.com/ และระบบ OYBike ของอังกฤษที่ http://www.oybike.com/

จากหนังสือ ต้นไม้ใต้โลก 100 ความคิดคัน ๆ ของคนอยากเปลี่ยนโลก โดย ทรงกลด บางยี่ขัน

เหนือความคาดหมาย

2009-12-25T15:51:00.006+07:00

หลังจากประกาศล่วงหน้าประมาณ 4 เดือนเศษ ก็ถึงเวลาที่จะเอาจริง

วิ่ง 10 กิโลเมตรภายในเวลา 1 ชั่วโมงครึ่ง

ไม่ใช่วิ่งแรลลี่ของคนทั่วไปหรอกครับ แต่เป็นกิจกรรมของผู้บริหาร "ดีแทค"
โครงการนี้ไม่เกี่ยวกับการบริหารคน
แต่มีความหมายอย่างยิ่งในเชิงการบริหาร

คนต้นคิดเรื่องนี้คือ "ธนา เธียรอัจฉริยะ" ผู้ปลุกปั้น "แฮปปี้" ให้พ้นจากหุบเหวแห่งความตาย กลายเป็น "แบรนด์" ที่มีชีวิตชีวา

เขาเสนอเรื่องนี้ในที่ประชุมบอร์ดประมาณเดือนสิงหาคม 2550
เป้าหมายของเขาคือการสร้างความเชื่อมั่นให้กับผู้บริหารทุกคน
เชื่อมั่นว่า "เราทำได้"

การวิ่งระยะทาง 10 กิโลเมตรให่ได้ 1 ชั่วโมงครึ่ง อาจจะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับ "นักกีฬา"
แต่เป็นเรื่องยากยิ่งสำหรับ "ผู้บริหารระดับสูง"

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอายุหรือสภาพร่างกายที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเป็นประจำ
รวมถึงเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันของแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นการสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า หรือขนาดของพุงแต่ละคน
ว่ากันว่าขนาดของพุงเป็นปฏิภาคผกผันกับระยะทางการวิ่ง

วิธีคิดของ "ธนา" เรื่องนี้ค่อนข้างเป็น "ปรัชญา" มาก

เขาต้องการเปรียบเทียบการวิ่งครั้งนี้กับการแข่งขันในเวทีธุรกิจ
ถ้ามีใครบอกว่าคนนั้นได้เปรียบ เพราะออกกำลังกายเป็นประจำ แต่เขาไม่เคยวิ่งเลย
"ธนา" ก็จะเปรียบเทียบว่าเหมือนกับการทำงาน บางคนก็ร่ำรวยมาก่อน บางคนก็จบปริญญาเอก

ในชีวิตจริง ไม่มีการแข่งขันใดที่เป็นธรรม
แต่เมื่อลงสนามก็ต้องพยายามไปถึงเป้าหมายให้ได้

หน้าที่ของผู้บริหารแต่ละคนก็คือต้องเริ่มต้นซ้อมวิ่ง และพยายามทำให้ได้ตามเป้าหมายที่กำหนด
เหมือนจะไกลเกินฝัน แต่ต้องพยายามทำให้ได้

ผมชอบความคิดของ "ธนา" เรื่องนี้มาก
"ความเชื่อมั่น" นั้นปลุกเร้าไม่ยาก
แต่ไม่มีวันเชื่อหรือซาบซึ้งเท่ากับลงมือทำ
ถ้าทำสิงที่เหนือความคาดหมายสำเร็จเมื่อไร
เขาจะเชื่อมั่นทันทีว่า "เราทำได้"

..........

วันอาทิตย์ที่ 3 กุมภาพันธ์
"ธนา" วิ่งได้ตามเป้าหมาย
10 กิโลเมตรภายในเวลา 1 ชั่วโมง 17 นาที
"ซิกเว่" มาที่ 1 ทำเวลาได้ 47 นาที
ผู้บริหารวิ่งได้ตามเวลาที่กำหนด 90%
เกินกว่าเป้าหมายที่วางไว้
และคนที่ได้รับเสียงปรบมือมากที่สุดคือ "บุญชัย เบญจรงคกุล" อดีตซีอีโอและเจ้าของ "ดีแทค"
เขาวิ่งเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง

"บุญชัย" ตั้งใจแค่จะมาร่วมงาน กะว่าจะวิ่งสัก 5 กิโลเมตร
เขาอายุ 50 กว่า ไม่ได้ซ้อมวิ่งอย่างจริงจังมาก่อน

แต่พอลงสนาม เห็นพี่-เพื่อน-น้อง วิ่งกันเต็มที่

เขาก็เลยตั้งใจว่าจะวิ่งให้ได้ถึงเป้าหมาย 10 กิโลเมตร

เดินบ้าง-วิ่งบ้าง

แต่ไม่ยอมแพ้

วินาทีสุดท้ายที่เขาวิ่งถึงเส้นชัย พนักงานดีแทคและครอบครัวกว่า 1,000 คนยืนเข้าแถวรอ

เพื่อปรกมือให้กับจิตใจที่ไม่ยอมแพ้....

(ฝันเรื่อย ๆ เหนื่อยก็พัก โดยหนุ่มเมืองจันท์)

---------------------------------------------------------------------------

10 กิโลเมตรแรกของท่าน ไม่ว่าจะใช้เวลาเท่าใด...แต่ก็เป็น 10 กิโลเมตรที่เหนือความคาดหมายใช่ไหมครับ?

บทเรียนจากจักรยาน

2009-11-11T22:21:00.007+07:00

จากตอน : หนังสือและจักรยาน
ชื่อหนังสือ : ชีวิต ไม่ยาก ถ้าตั้งโจทย์ง่ายโดย : หนุ่มเมืองจันท์

ตอนไปยืมหนังสือ ส่วนใหญ่ผมจะขี่จักรยานจากบ้านขึ้นเนินค่ายตากสิน

เมืองจันท์เป็นเมืองภูเขาครับ ขึ้นเนินลงเนินตลอด
เป็นเมืองที่ไม่เหมาะกับการขี่จักรยานเล่น
ยกเว้นจะชอบเล่นวิบาก

เนินค่ายตากสินเป็นเนินสูงทีเดียว ขนาดคนเดินยังเมื่อย คนส่วนใหญ่จะใช้วิธีลงจูงจักรยานขึ้นเนิน
แต่เด็กหนุ่มผู้แข็ง...แรงดีอย่างเราจะทำอย่างนั้นก็เสียเชิงชาย
ผมจึงปั่นจักรยานขึ้นเนินแทบทุกครั้ง

การปั่นจักรยานขึ้นเนินเป็นเรื่องที่ต้องใช้ศิลปะการประสานแรงกับความเร็ว
ขืนปั่นช้า ๆ ขึ้นเนินรับรองได้ว่าพอถึงกลางเนิน จักรยานจะเริ่มหยุดนิ่ง
เราต้องปั่นจักรยานเร็วพอประมาณในช่วงพื้นราบเพื่อให้ความเร็วช่วยให้เราเบาแรงในตอนปั่นขึ้นเนิน

ไม่เหมือนกับตอนลงเนิน
ก่อนลงความเร็วของจักรยานต้องต่ำมาก ไม่เช่นนั้นแรงถึงดูดของโลก จะทำให้ความเร็วของจักรยานตอนลงเนินเร็วมากจนเกินการควบคุม
ต้องลงช้า ๆ เบรกเป็นระยะ ๆ

จักรยานล้มตอนขึ้นเนิน ไม่เจ็บเท่าตอนลงเนิน

นั่นคือ สิ่งที่ผมเรียนรู้จากการปั่นจักรยาน...

เพลงชีวิตปกากะญอ

2009-06-24T22:21:00.005+07:00

(ภาพ : แม่น้ำราชบุรี ที่ตำบลเจ็ดเสมียน อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี)

บนภูเขา มีหญ้ามีหนาม

บนเทือกเขา มีหญ้ามีหนาม
เด็ก ๆ ไป เด็ก ๆ ถามทาง
ผู้ใหญ่ไป ผู้ใหญ่ถามทาง
ที่ไม่ถามทางคือกระต่าย
ไปเอง หลงทางเอง

แม่น้ำสาละวินใหญ่ หลงตัวว่าใหญ่เอง
แม่น้ำโขงใหญ่ หลงตัวว่าใหญ่เอง
ใหญ่เพราะห้วยเล็ก ๆ ไหลลงสู่
ใหญ่เพราะสายน้ำเล็ก ๆ ไหลลงสู่
เล็ก ๆ ไม่ไหลลงสู่
ใหญ่ ๆ ก็แห้งขอด

"พ้อเลป่า" กวี-นักเขียนบ้านป่าเขา ชาวปกากะญอ
หลับใหล กลับคืนสู่ดินด้วยวัย 85 ปี
เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 เมษายน 2552

....นักเขียนตาย คนเกิดเป็นร้อยคน...

มองแต่ข้างหน้า

2009-03-14T19:39:00.002+07:00

...อีกคนหนึ่งเป็นนักจักรยานทีมชาติ ชื่อ “ประจักษ์”

ผมเคยสัมภาษณ์เขาเกี่ยวกับเรื่องการต่อสู้กับความเหนื่อยล้าของร่างกาย

“ประจักษ์” เคยไปแข่งที่ต่างประเทศ ความฮึดและอึดของเขาเป็นที่ยอมรับของเพื่อน ๆ

เขาเคยเป็นตะคริวที่ขาขณะที่ปั่นจักรยานทางไกล
รู้ไมครับว่า “ประจักษ์” ทำอย่างไร

เมื่อแรงขาของเขาไม่มี เขาก็ใช้มือช่วยกดขาเพื่อส่งแรงให้จักรยานเคลื่อนที่ไปข้างหน้า
ทำอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ
“ไปได้ไกลเท่าไร” ผมถาม
“ไม่เท่าไรหรอกครับ” เขาตอบ
“ประมาณ 10 กว่ากิโลเอง”

เฮ้ย...10 กว่ากิโลเมตรเนี่ยนะ ขนาดขาไม่เป็นตะคริว ไม่รู้ว่าผมจะปั่นถึงหรือเปล่า
แต่เจ้านี่ใช้มือช่วยกดขาที่เป็นตะคริวสามารถปั่นจักรยานไปได้อีก 10 กว่ากิโลเมตร

สมควรแล้วที่พี่เพื่อนน้องจะชมนักว่าไอ้คนนี้หัวใจเกินร้อยจริง ๆ

นึกดูสิครับ ยามที่เราเหนื่อยและหมดแรง การที่จะทำให้เราฮึดสู้ได้คงมีเพียงอย่างเดียว คือ “กำลังใจ”

แต่ปัญหาคือเราจะสร้าง “กำลังใจ” ให้เกิดขึ้นมาได้อย่างไร
“ประจักษ์” มีเคล็ดลับในการสร้างเสริม “กำลังใจ” ให้เกิดแรงฮึดสู้กับความเหนื่อยล้าอย่างไรรู้ไหมครับ
ช่างง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ

“ผมมองแต่ข้างหน้า”

เป็น “คำตอบ” สั้น ๆ ของ “ประจักษ์”
เขาจะไม่เหลียวกลับไปมองเส้นทางผ่านมา สายตาจะเพ่งไปยังทางที่เหลือข้างหน้า
มองแต่อนาคต
นึกแต่เป้าหมาย และหนทางที่เหลืออยู่
สร้าง “กำลังใจ” จากระยะทางที่หดสั้นลงจากการลงแรง
แม้บางช่วงตอนที่ขึ้นเขาสูงชัน ระยะทางจะค่อย ๆ ลดลงไปแค่ที่ละล้อ-ทีละล้อก็ตาม

ครับ...มองแต่ข้างหน้า
คิดอย่างมี “ความหวัง”
และเชื่อว่าเราทำได้
แค่นี้ก็ถึงเส้นชัยแล้ว

จากเรื่อง “มองโลกในแง่ดี” หนังสือ “เหยียบโลกไว้ไม่ต้องเครียด” โดย “หนุ่มเมืองจันท์”

คอขาวหรือหางแดง

2009-02-21T19:39:00.003+07:00

“ปลาผีเสื้อ” จัดได้ว่าเป็นพวกญาติเยอะ เป็นพวกนามสกุลใหญ่ตระกูลหนึ่ง เฉพาะที่พบในท้องทะเลไทยก็ไม่ต่ำกว่า 30 ชนิดแล้ว พบในอ่าวไทย 14 ชนิด ในอันดามันอีกอย่างน้อย 22 ชนิด และบางชนิดก็พบทั้งสองฝากฝั่งแหลมทอง

สมชื่อ “ผีเสื้อ” ด้วยลวดลายสีสันสะดุดตา ชอบกินสัตว์ตัวนุ่มทั้งที่ลอยน้ำหรืออยู่ตามดิน บางครั้งก็ตอดกินแมงกะพรุนและดอกไม้ทะเลด้วย เป็นพวกหากินกลางวันเป็นฝูงสองสามตัวจนถึงหลายสิบตัว

ปลาผีเสื้อคอขาว : Red-tailed Butterfly Fish : Chaetodon collare : หมู่เกาะสิมิลัน

คู่นี้ไม่ค่อยชอบอยู่ในฝูงใหญ่ มักจะพบเป็นคู่ ๆ เสมอ และพบในท้องทะเลอันดามันเท่านั้น ไม่ได้ขยายอาณาเขตมาสร้างครอบครัวในฝั่งอ่าวไทย ชอบลอยตัวโชว์นิ่ง ๆ ให้ถ่ายภาพได้อย่างง่ายดาย ลำตัวแบนเกือบกลม ปากเล็ก จะงอยปากยื่นออกไปเล็กน้อย ครีบหลังโค้งมน ครีบหางปลายตัดเป็นรูปโค้งเพียงเล็กน้อย ขนาดความยาวประมาณ 12 นิ้ว พื้นผิวลำตัวสีน้ำตาลอมเหลืองหรืออมเขียว ตรงกลางเกล็ดมีสีเหลือง บริเวณหัวมีแถบสีดำคาดตามขวาง 3 แถบ แถบแรกผ่านจะงอยปาก แถบที่สองผ่านด้านหน้าตา และแถบสุดท้ายเริ่มจากครีบหลังผ่านด้านหลังตาลงมายังคอ หลังจากแถบที่สามเป็นแถบคาดตามขวางสีขาว

ครีบหลังและครีบทวารมีสีม่วงแดงอมน้ำตาล ครีบหูสีขาวเหลือง ครีบท้องสีดำ ฐานครีบหางมีสีเลือดหมู ตรงกลางครีบดำและปลายครีบขาว

อาจจะเพราะมีแถวสีขาวคาดผ่านบริเวณหัวนี่เอง จึงได้ชื่อว่า “ปลาผีเสื้อคอขาว” และมีฐานครีบหางสีเลือดหมู จึงมีชื่อภาษาอังกฤษว่า “ปลาผีเสื้อหางแดง” – “Red-tailed Butterfly Fish”

ใจหาย...อาลัยลา

2009-02-01T23:58:00.003+07:00

ขอส่งใจ อาลัย ร่ำลาจาก
ชายผู้มาก ผลงาน ไว้เบื้องหลัง

ขอให้ผู้ ยังอยู่ต่อ มีพลัง
เพื่อสานฝัน สืบสาย ลายชาติ"เสือ"

ขอให้หลับพักผ่อนอย่างเป็นสุขเทอญ...
1 กุมภาพันธ์ 2552

กว่าจะตกตะกอน

2009-01-14T21:48:00.003+07:00

คงจำรายการ “เดอะ เร็คคอร์ด” กันได้...แต่มีใครทราบเรื่องนี้บ้าง

ส่วนหนึ่งของเรื่อง “กว่าจะตกตะกอน” หนังสือ “ชีวิตไม่ยาก ถ้าตั้งโจทย์ง่าย” โดยหนุ่มเมืองจันท์

เทปแรกเป็นการบันทึกสถิติการวิ่งโดยไม่หยุดก้าวเลย
ไม่จำกัดเวลาวิ่ง จะวิ่งนานเท่าไรก็ได้
ใครวิ่งได้ไกลที่สุดจะเป็นเจ้าของสถิติ
มีตัวเก็งอยู่ 2 คน
คนหนึ่งชื่อ “มนัส” วิ่งด้วยความมุ่งมั่นเอาจริงเอาจัง เขาวิ่งนำมาโดยตลอด วิ่งด้วยความเร็วพอประมาณ วิ่งจนมาถึง 4 แยกตรงสระบุรี
“มนัส” สปีดอย่างเต็มที่ครั้งสุดท้าย ก่อนหยุดวิ่ง

ส่วน “สวอง” วิ่งช้า ๆ มาตั้งแต่เริ่มต้น วิ่งไปยิ้มไป
“มนัส” หยุดแล้ว แต่เขายังวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ
อีก 3 ชั่วโมงต่อมา เขาจึงวิ่งไปถึงจุดที่ “มนัส” หยุดวิ่ง
พ้นจากนั้นอีกก้าวเดียว เขาก็เป็นเจ้าของสถิติแล้ว แต่ “สวอง” ก็ยังคงวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ วิ่งอย่างช้า ๆ ระดับที่เราสามารถเดินแซงได้ ที่สำคัญ เขายังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา จนถึงอนุสาวรีย์สมเด็จพระนารายณ์มหาราช เขาก็หยุดวิ่ง

หลังจากนั้น ผมได้สัมภาษณ์ “สวอง”
เขาพูดไม่เก่ง แต่สิ่งที่เขาเล่า ผมรู้สึกเลยว่ามันสามารถนำมาประยุกต์กับการทำงานได้
สิ่งที่ “สวอง” บอกกับผมด้วยการกระทำและคำพูดในบางประโยคก็คือ
การไปสู่เป้าหมายต้องมีการวางแผน เขาวางแผนวิ่งช้า ๆ เพื่อไม่ให้เหนื่อยง่าย เนื่องจากกติกาการวิ่งครั้งนี้ไม่กำหนดเวลา แต่เน้นเรื่องระยะทาง
เขาใช้ “จินตนาการ” ช่วยในการวิ่ง เขาตั้งใจว่าจะไปไหว้แม่ที่ลพบุรีที่เป็นบ้านเกิด เป้าหมายของเขาที่จินตนาการไว้ในใจ คือ ไปไหว้แม่
แม้เป้าหมายแท้จริงคือการวิ่งให้ไกลที่สุด แต่การกำหนดเป้าหมายเช่นนี้อาจะไม่ทำให้เกิดพลังในการวิ่งมากนัก เพราะถ้าเขายึดเป้าหมายแค่นี้เป็นที่ตั้ง พ้นจากแยกสระบุรีไม่กี่ก้าว เขาก็คงพอแล้ว เพราะเกินกว่าที่ “มนัส” จะวิ่งได้

แต่เพราะเป้าหมายในจินตนาการของเขาไกลกว่านั้น...ไปไหว้แม่
“สวอง” คิดว่าเขาจะกลับบ้าน...เป็นการแปร “นามธรรม” ให้เป็น “รูปธรรม” ที่มีพลังอย่างยิ่ง เพราะทำให้เขาไปได้ไกลมากกว่าที่ใครจะคาดคิด

และ 3. การไปสู่เป้าหมาย ไม่จำเป็นต้องเครียด “รอยยิ้ม” สามารถนำเราไปสู่เป้าหมายได้ เหมือนกับการทำงาน เราสามารถทำงานอย่างจริงจังไปที่เป้าหมายด้วยความมุ่งมั่นได้โดยไม่ต้องเครียด

ยิ้มได้ หัวเราะได้
นี่คือ “ตะกอนความคิด” ที่ผมได้จากการบันทึกสถิติครั้งนี้
เป็นแนวทางที่ทุกคนสามารถนำมาประยุกต์ใช้กับการทำงานได้

ถ้วยใบสุดท้าย

2008-12-31T13:39:00.002+07:00

ถ้วยใบนี้ เห็น Background เป็นจักรยาน แต่ไม่ใช่ถ้วยจักรยาน เป็นถ้วยวิ่งระยะมินิมาราธอน ที่ค่ายบุรฉัตร ราชบุรี

ราชบุรีเป็นจังหวัดที่มีการแข่งขันทั้งวิ่งและจักรยานเกือบทุกเดือนก็ว่าได้ ในวันนั้นมีโอกาสได้คุยกับผู้จัดงานซึ่งเป็นคนราชบุรี ทราบว่าได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานราชการดีมาก เกือบทุกหน่วยงานมีการจัดงานวิ่งเป็นงานประจำปีไปแล้ว และหลาย ๆ โรงเรียนก็ส่งเสริมให้เด็กนักเรียนมาร่วมงานกันหลายร้อยคนในแต่ละงาน

ราชบุรีมีภูมิประเทศสวยงาม ร่มรื่นด้วยป่าเขาลำเนาไพร มีความชุ่มชื้นจากแม่น้ำลำคลองหลายสาย และมีความท้าทายของเส้นทางการแข่งขันจากสะพาน เนินเขา และภูเขาหลากหลายความสูงชัน

ไม่เสียดายเลยที่จะได้รับถ้วยใบนี้เป็นถ้วยใบสุดท้ายที่จังหวัดราชบุรี
เพราะเป็นถ้วยใบสุดท้ายในรุ่นอายุ 30 ปี เท่านั้นเอง...เฮ่ เฮ่

คนรักกับจักรยาน ( 3 )

2008-12-14T23:12:00.007+07:00

การออกถีบจักรยานทางไกลไม่ใช่เรื่องยาก ทั้งไม่มีอะไรเทียบเคียงกับคำว่าวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ แต่ต้องตระเตรียมเรื่องความพร้อมอยู่บ้าง

การฟิตซ้อมร่างกาย-ต้องพร้อม อุปกรณ์ป้องกันอุบัติเหตุ-ต้องพร้อม อุปกรณ์ยังชีพ-ต้องพร้อม อุปกรณ์ซ่อมรถ-ต้องพร้อม อุปกรณ์คลายเหงาบรรเทาเหนื่อย-ต้องพร้อม เสื้อผ้าเครื่องแต่งตัว-ต้องพร้อม อุปกรณ์กันหนาว กันแดด กันทาก ฯลฯ

ปัญหาคือ เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพ จักรยานก็จอดสนิทอยู่ตรงนั้น เพราะน้ำหนักของความพร้อมทั้งหมดนั่นแหละ

จะเอาความพร้อมแบบนั้น มันสวมวิญญาณโฟร์วีลไดรฟ์ไปนิด ว่าไปแล้ว ในเรื่องความพร้อม ปรัชญาของจักรยานคือ คุณต้องพร้อมที่จะไม่พร้อมบางสิ่งบางอย่าง

โลกของเรา ชีวิตของเรา ไม่มีสิ่งใดทดแทนสิ่งใดได้จริงหรือ?

ใครบางคนให้ความเห็นว่า ในบรรดาสิ่งเลือกสรร ที่ยากที่สุดคือการมองหาเพื่อร่วมทางชีวิตสักคน

เพื่อนร่วมชีวิตที่ทำใจเชื่อล่วงหน้าได้เลยว่า ถึงอย่างไรเขาต้องมีความ...ไม่พร้อม

(คนรักกับจักรยาน โดยบินหลา สันกาลาคีรี)

(Ttent กับ Buulin ในวันปั่นจักรยานรอบเกาะรัตนโกสินทร์ : มิถุนายน 2549)

นั่นสิ...
แล้วจะเลือกเพื่อนร่วมเดินทางชีวิตแบบโฟร์วีลไดรฟ์ หรือแบบจักรยาน หรือไม่งั้นก็เลือกแบบวิ่งมาราธอนซะเลยเป็นไง.

คนรักกับจักรยาน (2)

2008-12-09T22:07:00.002+07:00

เวลาคิดถึงคู่รักกับจักรยาน นอกจากหนุ่มสาวในลาวคู่นั้นแล้ว ผมมักคิดถึงอีกคู่หนึ่งที่เคยเจอพวกเขาที่เชียงใหม่

นานแล้วที่เจอพวกเขา แต่ทุกวันนี้ ผมยังจดจำท่วงท่าที่พวกเขาถีบจักรยานไปด้วยกัน เธอเป็นฝ่ายนำหน้า เขาตามห่างสักสามสี่เมตรโดยเบี่ยงรถเยื้องออกขวาเล็กน้อยเพื่อป้องกันรถจากด้านหลัง เวลาที่เห็นหลุมบ่อเล็ก ๆ บนพื้นถนน เธอจะละมือจากแฮนด์รถมาไว้เคียงสะโพก สะบัดปลายนิ้วนิด ๆ เหมือนปลาสะบัดครีบ เป็นรหัสให้รับรู้ เวลาจะเลี้ยวขวา เขาเป็นคนมองหลังและให้สัญญาณมือ เมื่อนั้น เธอจึงเลี้ยว นำไป

ผมมองหา แม้ไม่เห็นความไม่พร้อม แต่ก็เชื่อแน่ว่ามี

ดูพวกเขาอย่างเพลิดเพลิน ในบางนาที ผมไม่นึกด้วยซ้ำว่าสองคนนั้นกำลังถีบรถ แต่เหมือนเคียงกันไปบนถนนของชีวิตมากกว่า เช่นนี้ ใครเล่าจะเหนื่อยหรือหมดแรง เพียงครู่เดียว พวกเขาก็ลิ่วไปไกล ปล่อยให้จักรยานเดียวดายสะโหลสะเหลตามไปห่าง ๆ และห่างออกไปทุกที

บอกแล้วไงว่า บางครั้ง อุปสรรคของการถีบรถทางไกล ก็ไม่ได้อยู่ที่ความอ่อนแอของกล้ามเนื้อขา แต่อยู่ที่ความอ่อนล้าของกล้ามเนื้อหัวใจ

(คนรักกับจักรยาน โดยบินหลา สันกาลาคีรี)

(มิคกี้กับเขียวจัง ปั่นจักรยานไปวิ่งที่เขื่อนคลองท่าด่าน)

อ่านถึงตรงนี้แล้ว ผมก็นึกถึงครั้งที่ปั่นจักรยานเดียวดาย กับวันที่มีคนปั่นจักรยานตามหลัง และช่วงเวลาที่ปั่นจักรยานเคียงข้างกัน...

ให้บินหลา สันกาลาคีรีมาบรรยาย คงไม่อาจเทียบเคียงจินตภาพในความทรงจำ

คนรักกับจักรยาน

2008-12-04T00:10:00.004+07:00

ในการถีบรถเที่ยวหนึ่ง ในวันที่ไอร้อนเผาจนใบไม้กรากเกรียมและแมลงป่ากรีดอุทธรณ์ร้องทุกข์ บนเส้นทางคดเคี้ยวภูเขาสายหลวงพระบาง-วังเวียง-เวียงจันทน์ ขณะที่ผมกำลังหอบแดด เหงื่อหยดเหมือนมันหมูที่ตกฉ่าลงบนถ่านแดง ๆ พยายามตะกายพาตัวเองขึ้นสู่ยอดเนินให้ได้นั้น จักรยานภูเขาคันหนึ่งก็เลี้ยวถลาสวนลงมา ชายหนุ่มบนหลังอานเป็นฝรั่ง ใบหน้าก่ำด้วยพิษแดด แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็อารมณ์ดี (ไม่ว่าใครก็อารมณ์ดีทั้งนั้นแหละในช่วงขาลงเขาน่ะ) และเข้าใจว่าคนเดียวดายกำลังต้องการอะไร

เขาชะลอความเร็วรถ ชูนิ้วโป้งขึ้นด้วยท่วงท่าให้กำลังใจ ขณะตะโกนลั่น
“อีกร้อยเมตรเท่านั้น กัดฟันหน่อย คุณทำได้น่า”

ผมน้ำลายเหนียว ไม่ไม่แรงแม้ขยับปาก ที่ทำได้คือพยักหน้าขอบคุณ

วินาทีนั้นเองที่เสืออีกคันร่อนเหมือนนกป่าเปรียวถลาลงจากยอดเขา เธอร้องลั่นเมื่อเห็นรถเขาขวางทาง เสียงก้ามเบรกบีบขอบล้อจักรยานเหวี่ยงตัวเกือบจะหลุดจากโค้งถนน ยังดีที่มือของเธอมั่น เธอคุมรถได้หลังจากถากไถลไปราวสามสี่เมตร

เสี้ยวพริบตาที่ความสุขเกือบจะเป็นความเศร้า เขาทิ้งรถวิ่งไปหาเธอด้วยรู้ว่าตัวเป็นฝ่ายผิด เธอคุมรถไว้ได้แต่คุมอารมณ์ไม่อยู่ ต่อว่าเขาด้วยถ้อยคำรุนแรง จากเนื้อหานั้น ผมรู้ว่าพวกเขาเดินทางมาด้วยกัน รอนแรมและเรียนรู้กัน เป็นคู่รักกัน ในท่ามเสียงเอ็ดอึงที่ดังกว่าเสียงกรีดปีกของแมลงทั้งป่า ไม่รู่ทำไมผมถึงรู้สึกเสียใจไปด้วย

กว่าจะก้มหน้าก้มตาปั่นถึงยอดเนิน ผมต้องใช้เวลาอีกไม่น้อย แต่เมื่อเหลียวหลังมองก็ต้องแปลกใจ ไม่น่าเชื่อว่า บางครั้ง การถีบรถขาขึ้นก็ใช้เวลาน้อยกว่าขาลง

ชายหญิงคู่นั้นยังไปไม่ถึงไหน พูดให้ถูกคือยังไม่ได้ไปไหน ดูเหมือนขณะนี้ เป็นทีที่เขาหงุดหงิดกลับคืนบ้าง เสียงโวยวายแว่วมา จักรยานสองคันยังคงกองกับพื้นถนน คนสองคนยังอยู่ตรงนั้น แต่ความเข้าใจไปอยู่เสียที่ไหน ไม่มีใครรู้...

(คนรักกับจักรยาน โดยบินหลา สันกาลาคีรี)

(สีเงินในมาดรถทัวร์ริ่ง ระหว่างทริปสงกรานต์บนหลังอาน - เมษายน 2551)

ผมได้อ่านหนังสือเล่มนี้ของบินหลา หลังจากเขียนเรื่อง “จักรยานทางไกล...วัดใจใคร?” อยู่หลายเดือน เรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นและรับรู้ต่างกรรม ต่างวาระกัน แต่ก็ให้ความคิดเดียวกันได้เช่นกัน หากคุณยังไม่ได้อ่านเรื่อง “จักรยานทางไกล...วัดใจใคร?”ของผม อยากจะให้ลองคลิกไปอ่านดูนะครับ ถึงแม้ว่าสะบัดสำนวนจะห่างชั้นกับบินหลาฯ แต่อย่างน้อยก็มีแนวคิดเดียวกันกับนักเขียนระดับรางวัลซีไรท์ผมก็เป็นปลื้มแล้วล่ะครับ

พ่อลูกคู่ไม่เหมือน

2008-11-20T23:04:00.004+07:00

(ลูกสินสมุทรจักรพรรดิ์ ณ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน)

เฮ้ย...นายเป็นลูกใครเนี่ย
ป๋มก็เป็นลูกพ่อไงครับ
ทำไมรูปร่าง หน้าตา สีผิว ถึงได้ผิดแผกแปลกพันธุ์ขนาดนั้นล่ะ นายเป็นลูกฉันแน่เหรอ ไม่ใช่ลูกบ้านปะการังข้าง ๆ แน่นะ

(สินสมุทรจักรพรรดิ์ขนาดโตเต็มวัย ณ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน)

สินสมุทรจักรพรรดิ์ (Emperor Angelfish) เป็นพ่อลูกที่สีสันหน้าตาแตกต่างกันมาก ตอนเป็นองค์ชายยังไม่โตเต็มวัยมีลายสีน้ำเงินสลับขาวเป็นวง ตัวไม่โตไปกว่าฝ่ามือ เมื่อโตเป็นจักรพรรดิ์แล้วจะมีขนาดความยาวประมาณ 30 เซนติเมตร พื้นลำตัวสีฟ้าอมม่วง และมีเส้นแถบสีเหลืองจำนวนมากคาดตามความยาว บริเวณตามีแถบคาดสีดำขอบน้ำเงินพาดลงมาข้างแก้ม ซึ่งมีหนามแหลมยาวแล้ววกขึ้นไปบริเวณแก้ม ทำให้ฐานครีบหูมีสีดำ ลำตัวแบนกว้าง ปากเล็ก ริมฝีปากหนา ตาโต และตั้งอยู่ตำแหน่งสูงชิดด้านบน ครีบหลังทั้งสองตอนเชื่อมต่อกัน ครีบหูใหญ่เป็นรูปสามเหลี่ยม ครีบท้องยาวแหลม ครีบทวารโค้งมน ครีบหางปลายตัดและโค้งเล็กน้อย หากไม่ถูกรบกวนจะว่ายน้ำช้า ๆ ตามแนวปะการังอย่างสง่างามเหมือนจักรพรรดิเสด็จเลยเชียวล่ะ

ถึงแม้จะไม่ได้มีจำนวนมากนัก แต่ก็พบได้อยู่เสมอ ๆ ตามกองหิน เกาะแก่งและแนวปะการังฝั่งมหาสมุทรอินเดีย แต่ไม่พบในอ่าวไทย

เห็นมั้ยครับ....ป๋มเป็นลูกพ่อแน่นอน ตอนเด็ก ๆ พ่อก็หน้าตาแบบป๋มนี่ล่ะ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก หนังสือสัตว์ชายฝั่งทะเลไทย โดยรองศาสตราจารย์ สุรินทร์ มัจฉาชีพ

เหรียญที่ระลึกในงานที่ได้ถ้วยใบแรก

2008-11-14T18:33:00.005+07:00

ชอบถ้วยใบนั้นมาก เพราะเป็นถ้วยใบแรกจากการวิ่ง และเป็นถ้วยที่สวยแปลก วางอยู่บนชั้นวางก็ไปหยิบชื่นชมอยู่บ่อยครั้งที่เดินผ่าน

ถ้วยรางวัลจากงานวิ่ง "เวชธานีมินิมาราธอน ครั้งที่ 1"

แต่...ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะหยิบเหรียญที่ระลึกจากงานนั้นมาดู

จนกระทั่งวันนี้...

วันเริ่มพระราชพิธีพระราชทานเพลิงพระศพสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์

และพบว่า...เป็นเพียงเหรียญเดียวที่มีพระบรมฉายาลักษณ์ของท่าน

เป็นเหรียญจากงานนี้...งานที่ได้ถ้วยรางวัลใบแรก

ขอร่วมส่งเสด็จพระองค์ท่านสู่สวรรคาลัย...

รอยอาลัย

2008-11-03T23:21:00.006+07:00

เคยได้ยินบ่อยไปในหมู่นักวิ่งถนน ว่าพบหน้ากันทุกอาทิตย์ บางทีพบกันบ่อยกว่าญาติพี่น้องด้วยซ้ำไป
บางคนก็แค่เห็นหน้ากัน บางคนก็ได้พูดคุยกัน
บางคนก็ได้วิ่งด้วยกัน แต่อีกหลาย ๆ คนก็สนิทสนมกันมากกว่านั้น

จากคนรู้จัก...กลายเป็นเพื่อน
จากเพื่อน...เป็นเหมือนญาติสนิท
แค่รอยยิ้ม แค่คำโอภาปราศรัย แค่น้ำใจที่มีให้กัน...
ก็เกิดความผูกพัน

แต่วันนี้...รอยยิ้มหายไป
แต่วันนี้...คำโอภาปราศรัยจากหาย
แต่วันนี้...น้ำใจยังเปี่ยมล้น
ความผูกพัน...เป็นความอาลัย

พวกเรายังคงวิ่งต่อไป...
ท่านได้มาถึงเส้นชัยของท่านแล้ว
ขอทุกท่านได้พักผ่อนอย่างสงบสุขเทอญ

พี่ปิยะ (ปิยะ วิริยะวณิชย์) กับรอยยิ้มอันภาคภูมิใจในตัวบุตร-ธิดานักวิ่ง เมื่อไรก็เมื่อนั้น เราได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ทุกครั้งไป
(ภาพจาก thaimarathon.org - งานวิ่งต้อนรับปีใหม่ สวนลุมพินี)

พี่ส้มลิ้ม (ส้มลิ้ม เหมไพบูลย์) นักวิ่งมาราธอนเท้าเปล่าจากเมืองตรัง เราได้เห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขทุกครั้งที่ได้วิ่ง
(ภาพจาก thaimtb.com - ปั่นจักรยานไปเที่ยวน้ำตกกรุงชิง นครศรีธรรมราช)

ครูปอ ขอนแก่น (ประธาน ชาตาดี) ผู้ชื่นชอบชีวิตสมถะ เมื่อพบกันครั้งแรกที่หน้าเต้นท์บนยอดเขาหินเหล็กไฟ
(ภาพจาก patrunning.com - งานหนองสูงใต้มินิมาราธอน)

ขอแค่น้ำใจ

2008-10-25T15:07:00.004+07:00

(เถาตำลึงที่บ้านคลองสี่ หลังฝนตก)

งานวิ่งเที่ยงคืนการกุศลเป็นงานที่ชอบไปวิ่งมากที่สุดในระยะมินิมาราธอน
หลาย ๆ คนบอกว่า วิ่งบนถนน เหม็นกลิ่นควันรถ ต้องวิ่งแข่งกับรถยนต์ และอื่น ๆ อีกมากมาย
แต่บนถนนสายนั้น มีอะไรมากกว่ากลิ่นควันและไอร้อนจากรถยนต์เหล่านั้น

หุ หุ ไม่ใช่ชุดนุ่งน้อยห่มน้อยของสาว ๆ ผู้ใช้เวลาทำมาหากินยามค่ำคืนเหล่านั้น และไม่ใช่เสน่ห์ของหนุ่ม ๆ นักท่องเที่ยวยามราตรีด้วยเช่นกัน แต่เป็นเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นท่ามกลางพวกเขาเหล่านั้นต่างหาก

พวกเขาเหล่านั้น...รวมความถึงผู้คนมากมาย หลากสีผิว เชื้อชาติ และการแต่งกาย ซึ่งอยู่อาศัย ทำมาหากิน และสัญจรอยู่ตามเส้นทางที่เราก้าวผ่าน

ชายผิวสีกลมกลืนกับเวลาเที่ยงคืนกว่า ๆ ตัดกับฟันขาวเรียบ ปรบมือและกระทืบเท้าเป็นจังหวะ รับกับเสียงตะโกน “Go Go Go” “Go Go Go” อยู่ข้าง ๆ ผู้หญิงผมดำซึ่งมีสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัดอยู่ตรงหัวมุมถนน

เธออาจจะอยากข้ามถนน...แต่ต้องคอยขบวนนักวิ่งผ่านไป
เขาอาจจะคุ้นเคยกับนักวิ่งในประเทศของเขา...แต่ไม่เคยเห็นการวิ่งใจกลางเมืองยามค่ำคืน
เธออาจจะ...
เขาอาจจะ...
ไม่รู้

คนขับสามล้อเครื่องหน้าโรงแรมกำลังวิ่งไปที่รถคู่ชีพ หลังได้ยินเสียงสัญญาณจากเพื่อน “ออกรถ” หันมายิ้มและบอก “วิ่งแข่งกันครับ”

แท็กซี่คันหนึ่ง กำลังเบนหัวออกมาจากการช่องทางจราจรที่ติดขัด แทรกเข้ามาระหว่างช่องว่างของกรวยสีส้มเพื่อเข้ามาในเลนซึ่งถูกกั้นให้เป็นเส้นทางวิ่ง นักวิ่งคนหนึ่งพุ่งไปตบที่ตัวรถส่งสัญญาณเตือน และวิ่งไปบอกอาสาสมัครผู้ดูแลการปิดการจราจร

แท็กซี่อีกคันหนึ่ง เลี้ยวปาดหน้ากลุ่มนักวิ่งเพื่อเข้าช่องการจราจรซ้ายสุดบริเวณหน้าป้ายรถเมล์ และสอดส่ายสายตาหาผู้โดยสาร และเลี้ยวปาดหน้านักวิ่งกลุ่มเดิมออกมาในเวลาไม่กี่วินาทีต่อมา

พวกเขาอาจจะรีบ...เพราะผ่านไปครึ่งคืนแล้วยังไม่มีผู้โดยสารเลย
พวกเราอาจจะรีบ...เพราะอยากทำเวลาให้ดี
พวกเขาอาจจะ...
พวกเราอาจจะ...
ไม่รู้

ไม่ว่าด้วยเหตุผลอันใด ต่างคนต่างต้องการเวลาและพื้นที่ของตัวเอง หากแต่ต่างฝ่ายต่างมีน้ำใจให้กันสักนิด เส้นทางนี้จะรื่นรมย์และน่าสัญจรมากกว่าที่เป็นอยู่มากทีเดียว

แค่โคจรมาพบกันเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง

หอย...ปรัชญาชีวิตจากปู่เย็น

2008-10-12T16:15:00.006+07:00

"ดูแต่หอยสิ ไม่มีมือไม่มีตีน มันยังหากินได้เอง ประสาอะไรกับคนมีมือมีเท้า หากินเองไม่ได้ก็อายหอย..."

ปู่เย็น...นายเย็น แก้วมณี เฒ่าทรนง

ปิดฉากชีวิตด้วยวัย 108 ปี เมื่อวันที่ 12 ตุลาคม 2551

หอย & กัลปังหา ณ ใต้ท้องทะเลอันดามัน

คนที่เจริญ

2008-10-05T16:11:00.004+07:00

(หมู่บ้านไม้ดอกไม้ประดับ คลองสิบห้า นครนายก)

ต้นไม้นี่มันคล้ายคน...ต้นบานชื่นนี้ฉันไม่ได้ปลูกด้วยเมล็ด
แต่ไปซื้อต้นเล็ก ๆ ที่เขาเพาะปลูก แต่มันก็งามและแข็งแรงดี

. . . เ พ ร า ะ อ ะ ไ ร ห รื อ . . .

เพราะคนที่ขายนั้นเขารู้วิธีว่าจะเพาะอย่างไร

ซึ่งฉันไม่สามารถจะทำเช่นเขา

เมื่อฉันเอามาปลูก ฉันต้องดูแลใส่ปุ๋ยเสมอ

เพราะดินที่นี่ไม่ดี ต้องคอยรดน้ำพรวนดินบ่อย ๆ

ต้องเอาหญ้าและต้นไม้ที่ไม่ดีออก เด็ดดอกใบที่เสีย ๆ ทิ้ง

คนเราก็เหมือนกันถ้ามีพันธุ์ดี เมื่อเป็นเด็กก็แข็งแรง ฉลาด

เมื่อมีพ่อแม่คอยสั่งสอน

เด็ดเอาของเสียออก และหาปุ๋ยที่ดีใส่เสมอ

เ ด็ ก ค น นั้ น ก็ จ ะ เ ป็ น ค น ที่ เ จ ริ ญ

. . . และดีเหมือนกับต้นและดอกบานชื่นเหล่านั้น . . .

พระราโชวาท สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี

ทากแสนสวย

2008-09-30T22:33:00.005+07:00

(ทากเปลือยจุดส้ม - Risbecia pulchella จากใต้ท้องทะเลอันดามัน)

ช่วยด้วย...ลงไม่ได้

เจ้าทากทะเลตัวนี้ ทำท่าเหมือนกับลูกแมวตัวน้อย ๆ ปีนขึ้นไปซนบนหลังคาบ้าน แล้วหาทางลงไม่ได้

ถ้าเอ่ยถึง “ทาก” ส่วนใหญ่ก็จะคิดถึง “หอยทาก” สีเขียว ๆ โคลน ๆ ที่คืบคลานเชื่องช้าตามพื้นดินชื้นแฉะ และเป็นศัตรูตัวร้ายต่อไม้ดอกไม้ประดับ
แต่ “ทากทะเล” นั้น เป็นขวัญใจฮิตติดอันดับของช่างภาพผู้มองผ่านสีครามเลยเชียวล่ะ ก็เค้าเคลื่อนที่ช้า หรือแทบจะไม่เคลื่อนที่เลย ทำให้เก็บภาพได้ง่าย มีสีสันสวยงามและหลากหลายสีสันตื่นตาตื่นใจถึงเกือบ 70 ชนิดในท้องทะเลไทย และประมาณ 3,000 ชนิดถ้านับรวมทะเลทั้งโลก!

“ทากทะเล” นี้เป็นพี่น้องตระกูลหอย เป็นครอบครัวเดียวกับพวกหอยฝาเดียว เช่นเดียวกับพวกหอยเบี้ย หอยสังข์ และคุณทราบหรือไม่ว่า “ทากทะเล” ทุกตัวนั้น เป็นกระเทย!!!

แหม...ทำตกใจ ก็แปลว่ามีสองเพศในตัวเดียวกัน แต่เกือบทั้งหมดของเค้าสืบพันธุ์ข้ามตัวนะ และเค้ามีอายุสั้นมาก ประมาณ 3-6 เดือนเท่านั้นเอง

สีสันสวยงามขนาดนี้ก็ต้องมีวิธีป้องกันตัวเองด้วย เห็นตัวเล็ก ๆ นิ่ม ๆ แบบนี้ ห้ามแตะต้องเป็นอันขาดนะ เค้านำสารพิษในฟองน้ำซึ่งเป็นอาหารของเค้ามาป้องกันตัว บางชนิดที่กินไฮดรอยด์หรือดอกไม้ทะเลก็จะนำเข็มพิษมาใช้

แต่อย่างไรก็ตาม...ดูแต่ตา มืออย่าต้องจะดีที่สุดนะจ๊ะ

(ขอขอบคุณข้อมูลจาก หนังสือทะเลไทย โดย ดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ และ สกลพรรณ ทิพานันท์)

โลกกว้าง...แต่แคบ

2008-09-27T13:08:00.007+07:00

ไปบันทึกเทปรายการวิทยุมาแล้ว ผิดคาดเล็กน้อย
ที่คาดว่าจะถูกถามด้วยเรื่อง “วิ่งมาราธอน” แต่กลับถูกถามอย่างสนใจมากเรื่อง “จักรยาน”

เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของการพูดคุยเป็นเรื่องเกี่ยวกับงาน เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ กลยุทธ์ทางการตลาด และอื่น ๆ ในเวลาที่เหลือก็เป็นการพูดคุยเรื่องความสนใจส่วนตัว

ลืมเล่าไปว่า รายการที่ไปบันทึกเทปนี้ ชื่อรายการเวทีผู้หญิง จัดมา 17 ปีแล้วทาง FM. 90.5 MHz ออกอากาศทุกวันจันทร์-ศุกร์ เวลาสี่ทุ่ม ผู้ดำเนินรายการคือคุณสิริพร สงบธรรม กรรมการผู้จัดการบริษัท เอ็มจีเอ มีเดีย จำกัด เป็นคนที่เป็นกันเอง และมีความรู้ความสนใจหลากหลายด้าน เธอทำงานให้กับสมาคม และหน่วยงานต่าง ๆ มากมายถึงสิบกว่าหน่วยงานด้วยกัน

(งาน Car Free Day 2008 ณ สนามกีฬาเยาวชนไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง)

เธอให้ความสนใจมากเกี่ยวกับเรื่องจักรยานเพราะเธอกำลังจะจัดจักรยานแรลลี่ ที่สวนรถไฟ เพื่อรณรงค์ให้เยาวชนและครอบครัวได้ใช้เวลาร่วมกัน และสนุกสนานกับการออกกำลังกาย เธอต้องการหน่วยงานอาสาสมัครเพื่อช่วยดำเนินการในการจัดกิจกรรมนี้ จึงได้แนะนำให้เธอติดต่อกับชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย ซึ่งเป็นผู้ชำนาญการด้านนี้ และกิจกรรมเกี่ยวกับจักรยานอยู่บ่อย ๆ

คุยไปคุยมาก็เล่าเรื่องโครงการจักรยานรีไซเคิลของชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทยให้เธอฟัง เธอเล่าว่าสมาคมโรตารี่ที่เธอช่วยงานอยู่นั้น ก็มีกิจกรรมคล้าย ๆ กัน คือ นำจักรยานเก่ามาซ่อมแซมและบริจาคให้กับเด็กนักเรียนผู้ยากไร้ ดังเช่นในปีนี้ทางสมาคมโรตารี่ได้รับบริจาคจักรยานเก่าจากญี่ปุ่นจำนวน 800 คัน ขนมาเป็นตู้คอนเทนเนอร์กันเลยล่ะ นำมาทาสีใหม่ ซ่อมแซมจนใช้การได้ดี และส่งไปบริจาคให้กับโรงเรียนในสามจังหวัดภาคใต้ ซึ่งเป็นวัตถุประสงค์เดียวกันกับโครงการจักยานรีไซเคิลของชมรมจักรยานเพื่อสุขภาพแห่งประเทศไทย

แหม...ช่างเป็นการประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้ สองคน สองหน่วยงาน แต่มีแนวความคิดเดียวกัน จะได้โคจรมาทำกิจกรรมร่วมกันผ่านช่องทางที่ไม่คาดคิดมาก่อน

ดีใจที่เป็นตัวเชื่อมให้สองหน่วยงานได้รู้จักกันและร่วมกันทำให้เกิดกิจกรรมดี ๆ ขึ้น เหมือนว่าโลกนี้จะกว้างใหญ่ แต่บางครั้งก็แคบอย่างเหลือเชื่อ

คุยกันเพลิดเพลินจนลืมถามไปว่าเทปนี้จะออกอากาศวันไหน ซะงั้น...เฮ้อ

สิ่งที่หายไป

2008-09-23T21:57:00.019+07:00

(จุดปล่อยตัว-เส้นชัย สอยดาวมินิมาราธอน 2551 ณ บริเวณหน้าที่ว่าการอำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี)

ฉันกำลังจะไปบันทึกเทปรายการวิทยุ
โปรดิวเซอร์รายการสัมภาษณ์แบบผู้หญิง ผู้หญิง ไปเห็นข่าวประชาสัมพันธ์ผลิตภัณฑ์ที่ฉันดูแลงานฝ่ายการตลาดอยู่ เกิดนึกสนใจอยากจะสัมภาษณ์ฉันทั้งเรื่องงาน และเรื่องทั่ว ๆ ไป

แน่นอนล่ะ...เรื่องหนึ่งที่จะต้องถูกสัมภาษณ์คือเรื่องความสนใจส่วนตัว และการใช้เวลานอกเหนือจากเวลางาน

ก็รู้ ๆ กันอยู่แล้วว่าฉันมีงานอดิเรกไม่เหมือนผู้หญิงทำงานคนอื่น ๆ หรอก...ต้องถูกถามแน่ ๆ ว่าทำไมถึงมาวิ่งมาราธอน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นกีฬาที่น่าเบื่อสำหรับคนทั่วไป ทำไมไม่เลือกเล่นกีฬาอื่น

ก็เลยต้องมานั่งคิดหาคำตอบให้ตัวเอง

นอกเหนือจากอิสรภาพจากกีฬาที่ต้องเล่นเป็นหมู่คณะ หรืออย่างน้อยก็ต้องมีคู่หู...ฉันเลือกที่จะออกกำลังกายด้วยการวิ่งมานานหลายปี กว่าจะระลึกได้ว่าฉันเคยเป็นนักวิ่งมาก่อน ตั้งแต่สมัยที่ยังเป็นนักเรียน ฉันอยู่ในทีมวิ่งผลัด 4 x 100 เมตร และ 4 x 200 เมตรหญิงทำลายสถิติของโรงเรียน

หลังจากเรียนจบ...ก็แทบจะลืมไปเลยมั้งว่ารองเท้าวิ่งนั้นให้ความรู้สึกดีแค่ไหน เมื่อเทียบกับรองเท้าส้นสูงที่ต้องสวมอยู่ทุกวี่ทุกวัน

จากวันที่ได้รับเหรียญทองวิ่งผลัด 4 x 200 เมตรที่โรงเรียน จนถึงวันแรกที่ได้รับเหรียญที่ระลึกจากการวิ่งมินิมาราธอน 10 กิโลเมตร ก็ผ่านมานานกว่า 20 ปี...เป็น 20 ปีที่ความรู้สึกไม่ได้เปลี่ยนแปลง ความรู้สึกของการสัมผัสเส้นชัย ความรู้สึกของชัยชนะ ถึงแม้ว่าจะเป็นชัยชนะที่แตกต่างกันระหว่างชนะคู่แข่ง กับชนะตัวเอง เป็นความรู้สึกที่ดี

แต่สิ่งที่หายไปก็คือ...
ฉันหายไปไหนในช่วงเวลา 20 ปีที่ผ่านมานั้น
ฉันมัวแต่ไปหลงอยู่ในกาลเวลาอันเร่งรีบในชีวิตประจำวัน
จนหลงลืมบางสิ่งไป
บางสิ่งที่ดี ๆ
ใช่ บางที คนเราก็หลงลืมสิ่งดี ๆ บางอย่างในชีวิตไป
บางที เราอาจจะต้องกลับมาตั้งสติ และเรียกสิ่งดี ๆ เหล่านั้นกลับมา
ก่อนที่จะไม่มีโอกาสนั้นอีกต่อไป...

ซ่อนแอบ ? ซ่อนหา ?

2008-08-31T21:11:00.007+07:00

ปลาปักเป้าหนามทุเรียน (Porcupinefish) ความลึก 19 เมตร อ่าวมาหยา จ. กระบี่ วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2546

มีเกมการละเล่นของเด็ก ๆ ชื่อซ่อนแอบ หรือซ่อนหา แล้วแต่จะเรียกกัน บางทีก็เรียกโป้งแปะ
พบปลาปักเป้าหนามทุเรียนตัวนี้ที่ใต้ทะเลอ่าวมาหยา จังหวัดกระบี่
หน้าตาให้ความรู้สึกเหมือนเล่นเกมกันอยู่
นายหนามทุเรียนกำลังซ่อนแอบ ดวงตาตื่นเต้น ระแวดระวัง ปากบ่นพึมพำจะมีใครหาพบหรือเปล่า
นักดำน้ำ ช่างภาพมือสมัครเล่น ขอสมัครเล่นเป็นคนหา โป้งเจ้าหนามทุเรียน !

ปลาปักเป้าหนามทุเรียนเป็นปลาที่หากินตอนกลางคืน กลางวันจะหลบนอนตามซอกหินซอกปะการัง
ไม่ควรนำมารับประทาน เพราะมีพิษ ถึงแก่ชีวิต
เวลาตกใจ หรือถูกทำร้าย จะพองตัว และหนามจะตั้งเหมือนลูกทุเรียน
ชาวบ้านมักจะนำมาเป่าลมให้พอง ตากแห้ง ทาสี วางขายตามร้านขายของฝากสถานที่ท่องเที่ยวชายทะเล
ทาปากสีแดง แต่ดวงตาแห้งแล้ง ไม่มีความรู้สึก
แต่คนดูรู้สึกนะ ไว้เล่นซ่อนหากันใต้ทะเล รู้สึกดีกว่ากันเยอะเลย !

เลนส์สีคราม

2008-08-20T22:16:00.005+07:00

บางทีฉันอาจจะดูหนังฝรั่งมากไปหน่อย หรือบางทีฉันอาจจะอยู่บนบกมากกว่าอยู่ในน้ำ ก็เลยอยากจะได้ไปมุดลงอยู่ไปใต้น้ำดูบ้าง แบบในหนังเจมส์บอนด์นั่นไง...ยอดสายลับขวัญใจสาว ๆ ทุก ๆ ตอนที่ได้เห็นได้ชม ยอดสายลับของเราต้องได้แบกถังอากาศดำดิ่งลงใต้ผืนน้ำเพื่อปฏิบัติภารกิจลับสุดยอด

จนผ่านเวลาอันเนิ่นนาน ในวันที่ไม่มีเหตุผล ไม่มีที่มาที่ไป ฉันก็ตรงดิ่งเข้าไปที่โรงเรียนสอนดำน้ำ และเริ่มต้นเรียน เรียน เรียน จนถึงวันที่จะได้มุดหัวลงไปใต้น้ำทะเลเป็นครั้งแรกพร้อมถังอากาศแบบเจมส์ บอนด์

คลื่นทะเลอ่าวไทยไม่ได้เรียบกริบแบบในสารคดี
น้ำทะเลพัทยาไม่ได้ใสแจ๋วอย่างในภาพยนตร์
กลุ่มนักเรียนดำน้ำที่ลงทะเลด้วยกันไม่ได้เก่งกาจสามารถแบบยอดสายลับ

บนผิวน้ำ คลื่นลมแรงจัด เหล่านักเรียนดำน้ำจับกลุ่มกันลอยคอเกาะสายทุ่น มีนักเรียนอยู่สองคนเกิดอาการ “กลัวน้ำ” ขึ้นกะทันหัน ไม่ยอมโดดลงจากเรือ จนพวกเราทนโต้คลื่นอยู่ไม่ไหวต้องฝ่าฝืนคำสั่งครูที่ให้คอย ค่อย ๆ ไต่สายทุ่นปล่อยตัวเองให้ค่อย ๆ จมลงใต้ผิวน้ำที่โยกโยนไปมา

ลึกลงไปเรื่อย ๆ ราวสิบกว่าเมตร ปลายฟินก็สัมผัสผืนทราย คลื่นใต้น้ำยังพัดรุนแรงจนตัวปลิว ฝุ่นทรายคละคลุ้งมองเห็นได้ในระยะไม่เกินสองสามเมตร สิ่งมีชีวิตข้าง ๆ ตัวนอกจากกลุ่มนักเรียนด้วยกันเองก็คือ หอยเม่น

หอยเม่นตัวดำสนิทโบกหนามแหลม ๆ นั้นไปมาอย่างไม่พอใจ
ดูช่างแตกต่างกับโลกสีครามที่เห็นในภาพยนตร์และสารคดีโดยสิ้นเชิง นั่นเป็นเพียงแค่ภาคแรก....

(ภาพจากใต้ท้องทะเลอันดามัน บริเวณหมู่เกาะสิมิลัน)

ภาคต่อมา และต่อ ๆ มานั้นน่าตื่นตาตื่นใจและรื่นรมย์ยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อชั่วโมงบิน (จริง ๆ แล้วต้องเรียกว่าชั่วโมงดำน้ำมากกว่า) สะสมตัวเลขมากขึ้นเรื่อย ๆ ทะเลอ่าวไทยแถวชุมพร ทะเลอันดามันอันงดงาม หรือแม้กระทั่งทะเลพัทยาที่ขุ่นคลั่กนั้นก็มีสิ่งละอันพันละน้อยที่งดงาม (บางตัวก็ไม่งามแต่แปลกประหลาด) ซุกซ่อนตัวอยู่ตามผืนทรายและกองขยะ

การล่องลอยหมุนตัวได้ 360 องศา ขึ้น-ลง ซ้าย-ขวา หน้า-หลัง หกคะเมนตีลังกาใส่เกลียว 3 รอบ ซอมเมอร์ซอลท์ชนิดที่นักยิมนาสติกเหรียญทองโอลิมปิกยังต้องอายก็ทำได้ง่ายดายเพียงแค่ลมหายใจและปลายเท้า

แค่นั้นจริง ๆ
การควบคุมการเคลื่อนไหวด้วยลมหายใจในปอดของตัวเองนั้นช่างน่าอัศจรรย์ใจ ความหลากหลายที่มองเห็นผ่านเลนส์สีครามนั้นช่างมีสิ่งน่ามหัศจรรย์มากมาย ไม่ใช่แค่ความตื่นเต้นแบบหนังสายลับ ไม่ใช่แค่สีสันสวยงามแบบสารคดี แต่มันมีอิสระบนเงื่อนไข และลี้ลับซับซ้อนชวนให้ศึกษาค้นหาเรียนรู้เพิ่มเติมเหมือนการจีบสาวงามบริสุทธิ์ขี้อายอย่างไงอย่างงั้นเลย...

ที่พักริมทาง

2008-07-27T18:03:00.012+07:00

แวะเข้ามาพักผ่อนกันแล้ว ก็ทักทายกันด้วยนะคะ

สีเงิน...ปิ๊งเธอเข้าอย่างจัง

2008-07-26T14:17:00.010+07:00

เซ็ง เซ็ง เซ็ง กับอาการบาดเจ็บที่หัวเข่าอยู่ได้ไม่นาน ก็ตัดสินใจซื้อจักรยาน เราก็เสือเก่าเหมือนกันนะ ถึงแม้ว่าจะเก่าเก็บนานไปหน่อย แค่ยี่สิบกว่าปีเท่านั้นเอง ยี่สิบกว่าปีจริง ๆ ที่ก้นไม่ได้นั่งบนอาน ขาไม่ได้อยู่กับบันไดรถ ฉันมัวแต่ไปทำอะไรอยู่?

ก่อนหน้านั้น...นานแสนนานมาแล้ว เช้า-เย็นต้องปั่นจักรยานจากบ้านไปฝากชาวบ้านเค้าไว้ แล้วนั่งรถประจำทางไปโรงเรียนต่อ เส้นทางครบเครื่องครับ ครึ่งหนึ่งของเส้นทางเป็นทางแทรคเป็นหลุมเป็นบ่อฝุ่นฟุ้งกระขาย และเต็มไปด้วยโคลนในหน้าฝน อีกครึ่งหนึ่งก็แบ่งกันคนละครึ่งระหว่างทางลูกรังแดง ๆ กับทางราดยาง ระยะทางไม่ไกลหรอกครับแค่ 2 กิโล ไป-กลับก็ 4 กิโลเท่านั้นเอง ดูสบาย ๆ มากเลยสำหรับฉันในตอนนี้ แต่คงไม่ค่อยสบายเท่าไหร่สำหรับเด็กอายุ 6-10 ขวบ

หลังจากนั้นก็ย้ายมาเป็นเด็กในเมื้อง ในเมือง ปั่นจักรยานซิกแซก ซอกแซกอยู่แถว ๆ เช็นต์หลุยส์ บางรัก ตรอกจันทน์ วัดดอน วัดยานฯ ไปมาหมดแล้ว ระยะทางครั้งละเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เพราะไม่มีอุปกรณ์วัดระยะทางที่เรียกกันว่า “ไมล์” รถก็ไม่รู้ว่ารุ่นอะไร เพราะไม่มีระบบเทคโนโลยีสารสนเทศอะไรมาบอก ก็มันจอดทิ้ง ๆ อยู่ที่บ้าน ก็นำออกมากเคาะ ๆ สนิมซะหน่อย...เคาะสนิมจริง ๆ นะครับ ไม่ใช่สำนวน เคาะทีสนิมร่วงกราวเลยล่ะ สูบลมอีกนิด ก็ปั่นได้แล้ว ชุดจักรยานสวยหรูก็ไม่ต้องมี กางเกงขาสั้นเสื้อยืดนั่นแหละ รองเท้าแตะอยู่บ้านก็ไปได้แล้ว เกียร์ก็ไม่ต้องใช้ เพราะมันไม่มีให้ใช้ ขนาดของรถก็ไม่ต้องสน นั่งบนอานแล้วขามันถีบบันไดได้ก็เป็นพอ...ไอ้เสือลุยยยย

จากวันนั้น...จนถึงวันนี้ ผ่านมายี่สิบกว่าปี วิญญาณเสือเก่าเข้าสิง ศึกษาข้อมูลเรื่องจักรยานอยู่สักพัก ทำไปเรื่องมันแยะอย่างนี้ฟ้ะ การจะซื้อจักรยานมาปั่นสักคันต้องเรื่องเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เฮ้ออออ

ก็ปล่อยมานานอีกหลายเดือน ไม่ได้ไปเฉี่ยวร้านจักรยานสักที จนกระทั่งวันหนึ่ง ต้องไปงานศพญาติของใครสักคนที่บริษัทฯแถว ๆ ลาดพร้าว แต่ไปก่อนเวลาเยอะมาก ก็เลยแวะไปเดินเล่นในร้านขายอุปกรณ์กีฬาและจักรยาน

(ภาพจากเส้นทางรังสิต-นครนายก 31 ธันวาคม 2549)

ปิ๊งงงง...เข้าอย่างจังกับสาวน้อยสีเงิน-ดำ รูปร่างไม่โปร่งบางอย่างสาว ๆ สมัยนี้ แต่ก็ดูแข็งแกร่งปราดเปรียว ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ยี่ห้อที่โด่งดัง ซุปเปอร์ฮิตของนักจักรยาน และถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เสือภูเขาพันธุ์แท้ แต่เป็นเสือภูเขาพันทาง เอ๊ย...เรียกว่าลูกครึ่งเสือภูเขาดีกว่านะ ภาษานักจักรยานเค้าเรียกรถไฮบริด (Hybrid) คือกึ่งเสือภูเขา กึ่งทางเรียบ รูปร่างโครงสร้างและอะไหล่ออกแบบให้นั่งได้หลังตรงกว่าเสือภูเขาแท้ ๆ มีจานหน้าใหญ่กว่าสำหรับการใช้เดินทางไกลและทางเรียบโดยไม่เน้นขึ้นภูเขา หรือลงทางวิบาก และถึงแม้ว่าจะไม่ได้ซื้อจากร้านจักรยานโดยเฉพาะอย่างที่ควรจะทำ แต่...ฉันก็ตัดสินใจที่จะพาเธอกลับบ้าน

ยังหรอกครับ...ยังไม่ได้พาสาวน้อยนางนั้นกลับบ้านในวันนั้นทันที ฝากไว้ก่อนนะ หวังว่าคงยังไม่มีใครมาอุ้มเธอไป อีกสองสามวันเธอต้องเป็นของฉันอย่างแน่นอน ฉันสัญญา

โอ๊ย...ทำไมอ้วนอย่างนี้ !

2008-05-04T14:37:00.005+07:00

(ภาพจากงานวิ่งธนาคารหลวงไทยมินิมาราธอน 2550)

หลังจากป่วยหนักตอนอายุยี่สิบต้น ๆ ก็เป็นคนผอมมาตลอดสิบปีไม่เคยมีปัญหาเรื่องรูปร่างและน้ำหนัก ด้วยส่วนสูง 160 กว่า หนัก 45 กก. ซึ่งอาจจะเป็นส่วนสูงและน้ำหนักในฝันของสาว ๆ สมัยนี้ แต่รู้ตัวว่าไม่แข็งแรง ป่วยง่าย หายยาก แค่เป็นไข้หวัดธรรมดาก็ใช้เวลาถึง 2-3 สัปดาห์กว่าจะหายเป็นปรกติ

เวลาผ่านไป 10 ปี จากน้ำหนัก 47-48 ขึ้นมาเป็น 60 กก. ภายในเวลา 3 เดือน คือตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ถึงมกราคม ช่วงนั้นที่ทำงานเรียกว่า "ฤดูกินเลี้ยง" เพราะเป็นช่วงปลายปีที่ฝ่ายขายจะได้สนุกสนานกับเงินรางวัลจากการขาย และงานเลี้ยงปีใหม่ เรียกว่ามีเลี้ยงกันแทบทุกคืนสลับพื้นที่เขตขายกันไป มารู้ตัวอีกทีก็ตอนใส่กางเกงไม่ได้แล้ว พยายามลดน้ำหนักด้วยการควบคุมอาหารอยู่ 3 เดือน ก็ไม่ได้ผล จนกระทั่งทนดูรูปร่างตัวเองในกระจกไม่ได้อีกต่อไปแล้ว จึงตัดสินใจสมัครเป็นสมาชิกที่ Fitness Center แห่งหนึ่งใกล้ ๆ ที่ทำงาน

เริ่มต้นด้วยการเดินสลับวิ่งบนลู่วิ่ง ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ได้ระยะทาง 3 กิโลเมตร และพยายามเพิ่มระยะทางไปเรื่อย ๆ ในเวลาเท่าเดิม แรก ๆ ก็ฝืนใจไป Fitness วันเว้นวัน คิดแล้วสัปดาห์ละ 3-4 วัน บวกกับการควบคุมอาหาร ในที่สุด 3 เดือนผ่านไป น้ำหนักหายไป 5 กิโลกรัม พร้อมกับร่างกายที่แข็งแรงขึ้น สามารถวิ่งได้ตลอดระยะเวลา 30 นาทีโดยไม่ต้องหยุดพัก หรือหยุดเดินเลย

หลังจาก 3 เดือนแรกผ่านไป ก็ไม่ต้องฝืนใจไป Fitness อีกต่อไป Fitness Center เพื่อออกกำลังกาย กลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เหมือนกับติดยาเสพติด วันใดไม่ได้ออกกำลังกายจะรู้สึกไม่สบายตัว อารมณ์ไม่แจ่มใส ตรงกันข้ามกับวันที่ได้ออกกำลังกาย จะแจ่มใสมาก รู้สึกปลอดโปร่ง สบายใจ สบายตัว ความคิดอ่านราบรื่น มีสมาธิในการทำงาน

ผ่านไปอีก 6 เดือน จากการวิ่งวันละ 30 นาที ปั่นจักรยานอีก 20-30 นาที และ weight training เพื่อสร้างกล้ามเนื้อ น้ำหนักหายไปอีก 5 กิโลกรัม โดยไม่ได้ควบคุมอาหารแล้ว รวมทั้งสิ้น 9 เดือน น้ำหนักลดไป 10 กิโลกรัม ดูเหมือนช้า ไม่ทันใจบรรดาสาว ๆ ที่ใช้วิธีการลดน้ำหนักอย่างเร่งด่วนภายใน 2-6 สัปดาห์ ทานยาลดความอ้วนทั้งหลาย หรือเสียเงินเข้าคอร์สลดน้ำหนักแพง ๆ ต้องแลกกับสุขภาพกายที่อ่อนแอลง รวมถึงสุขภาพจิตที่เสียไปเพราะฤทธิ์ยา หรือการที่ไม่สามารถรับประทานอาหารได้อย่างที่ต้องการ แต่ผลตอบแทนคือ น้ำหนักที่กลับมาขึ้นเหมือนเดิม หรือมากกว่าเดิม

สุภาษิตว่า "ช้า ๆ ได้พร้าเล่มงาม" น้ำหนักที่หายไป 10 กิโลกรัม ด้วยการควบคุมอาหารแค่ 3 เดือน พร้อม ๆ กับออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ สิ่งที่ได้มาคือความมั่นใจที่กลับมา รูปร่างที่ต้องการ ผอมแบบมีกล้ามเนื้อ ไม่ใช่ผอมหนังหุ้มกระดูก เอวคอดเข้า หน้าท้องป่อง ๆ หายไป ต้นขาที่เคยมีไขมันกระเพื่อม ๆ ก็เล็กลง เป็นต้นขาเนื้อแน่น ๆ ทานไอศกรีม Banana Split ของโปรดได้บ่อย ๆ และน้ำหนักไม่เคยขึ้นอีกเลย !!

สิ่งที่ดีกว่าการได้รูปร่างดี ๆ กลับคืนมา ก็คือการได้สุขภาพที่ดีมาด้วย

เริ่มจากการที่เคยมีปัญหาเรื่องการหายใจ เหมือนกับหายใจได้ไม่เต็มปอด บ่อยครั้งผวาตื่นตอนกลางคืน เพราะรู้สึกเหมือนหยุดหายใจ และต้องลุกขึ้นมานั่งหายใจลึก ๆ ยาว ๆ แบบตั้งใจอยู่อีกหลายนาทีกว่าจะได้นอนต่อ บางทียังคิดกับตัวเองว่า ถ้าคืนใดคืนหนึ่งหยุดหายใจไป แล้วร่างกายไม่รู้สึกขาดอากาศจนตื่นขึ้นมา ก็คงตายไปเลยโดยไม่มีใครรู้สาเหตุ ตอนเช้าก็ไม่อยากตื่น เหมือนนอนหลับไม่เต็มที่ แต่เกียจคร้านที่จะไปพบแพทย์เพื่อหาสาเหตุ

เมื่อเริ่มมาออกกำลังกายอาการหายใจไม่เต็มปอดก็หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไม่ต้องหาหมอด้วย

ช่วงเปลี่ยนฤดูกาลที่เพื่อน ๆ เป็นหวัดและติดกันไปติดกันมา จากเพื่อนสู่เพื่อน จากพ่อสู่ลูก จากลูกสู่แม่ ก็ไม่ได้รับการติดต่อจากใคร หายใจสะดวกอยู่คนเดียวเป็นที่เบิกบานสำราญใจ

ต้องทำอะไรบ้างล่ะ ? ไม่ค่อยมีเวลานะ

ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญทางพลศึกษา หรือมีความรู้มากมายนัก สิ่งที่ทำคือเริ่มต้นจากสิ่งง่าย ๆ ที่ทุกคนทำได้ คือ การเดิน วันละ 20 นาที และเดินให้เร็วขึ้น และเดินให้นานขึ้นเป็น 30 นาที เดินอยู่ 2 อาทิตย์ก็เบื่อ เปลี่ยนมาเดินสลับวิ่ง ซึ่งแปลว่าเดินมากกว่าวิ่ง และพัฒนามาเป็นวิ่งสลับเดิน ซึ่งแปลว่าวิ่งมากกว่าเดินแล้วล่ะ แล้วก็วิ่งอย่างเดียวไม่มีเดิน และวิ่งให้เร็วขึ้น และก็วิ่งให้นานขึ้น ใช้การท้าทายตัวเองด้วยเป้าหมายในใจ เริ่มจากการวิ่ง 30 นาทีได้ระยะทาง 4 กม. ก็ตั้งเป้าหมายให้ได้ 4.5 กม. และ 5 กม. และมากกว่า 5 กม.

การตั้งเป้าหมายนี้ทำให้มีกำลังใจที่จะทำ ไม่ว่าทำการใดก็ตาม รวมถึงยังเพิ่มการศึกษาหาความรู้เพื่อพัฒนาตนเองได้ได้ตามเป้าหมายด้วยนะ

ทำไมต้องเป็นการวิ่ง ? เพราะเป็นสิ่งที่ง่ายที่สุดที่ทำได้ด้วยตนเอง

เรารู้กันดีดีอยู่แล้วถึงผลดีของการออกกำลังกาย แต่ไม่ได้ทำ เพราะคิดว่าไม่มีเวลา ไม่มีเพื่อน ไม่มี Fitness ไม่มีสนามกีฬาอยู่ใกล้บ้าน ใกล้ที่ทำงาน การวิ่งไม่ต้องใช้ทั้งหมดที่กล่าวมา

ไม่มีเพื่อน ก็ไปวิ่งได้ ไปคนเดียว เดี๋ยวก็ได้เพื่อนเอง มัวแต่รอนัดเพื่อนไปตีแบด ไปเตะบอล รอกันไปรอกันมาก็ไม่ได้ไปซะที คนนี้ว่าง คนนั้นไม่ว่าง ใครว่างไม่ว่างไม่สนใจแล้ว ไปวิ่งดีกว่า ไปคนเดียวนี่แหละ ตอนนี้มีเพื่อนเยอะเลย ต่างคนต่างมาวิ่งคนเดียว วิ่งไปวิ่งมากลายเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องรอนัดด้วย มาเจอกันเอง มาวิ่ง

ไม่มี Fitness ไม่มีสนามกีฬา ก็วิ่งได้ ทุกสัปดาห์ต้องไปทำงานต่างจังหวัด สัปดาห์ละ 2-4 วัน ติดรองเท้าวิ่งไปด้วย สวนหย่อมหน้าโรงแรมก็วิ่งได้ สวนสาธารณะของจังหวัดไหน ๆ ก็วิ่งได้ ริมถนนก็วิ่งได้ ต่างจังหวัดตอนเช้าตรู่รถไม่เยอะหรอก ยิ่งไปจังหวัดชายทะเลยิ่งชอบใหญ่ วิ่งริมทะเลเลย บรรยากาศดี ฝรั่งหล่อ ๆ ออกมาวิ่งกันเพียบ ดูเพลินจนลืมเหนื่อยไปเลย

ไม่มีเวลา อือม์…ดูเหมือนเรื่องใหญ่นะ เลิกงาน 5-6 โมงเย็น ตรงกลับบ้าน แวะกินก๋วยเตี๋ยวก่อนดีกว่า จะได้ไม่ต้องทำกับข้าว เออ..ร้านนี้อร่อยดี คราวหน้าชวนเพื่อนมากินด้วยดีกว่า มีส้มตำขายด้วย คราวหน้าเลยกินกันยาว วันถัดมามีตลาดนัด เดินเล่นดีกว่า เดินไปเดินมาเสียตังค์อีกหลาย วันไหนเหนื่อยตรงกลับบ้าน นั่ง ๆ นอน ๆ ดูทีวี เบื่ออีก เซ็งชีวิต เสาร์อาทิตย์ทำอะไรดี เดินห้างช้อปปิ้ง กินของอร่อย ไปทำงานต่างจังหวัด ตกเย็นเที่ยวหาของอร่อยกิน วงจรประมาณนี้เหรอ เดินไปเดินมาเสียตังค์ กินไปกินมาเสียหุ่น

ลองอย่างนี้ดูบ้าง เลิกงาน 5-6 โมงเย็น แวะสวนสาธารณะหน้าหมู่บ้าน เปลี่ยนรองเท้า ไปวิ่งสัก 30 นาที ใช้เวลาพอ ๆ กับการกินก๋วยเตี๋ยว กลับบ้านทำอาหารง่าย ๆ เบา ๆ ประเภทผักผลไม้กิน ดีซะอีกไม่มีไขมัน คราวหน้าไม่ต้องแวะร้านส้มตำกับเพื่อน เปลี่ยนเป็นแวะสวนสาธารณะหน้าหมู่บ้าน ไปวิ่งสัก 40 นาที ใช้เวลาพอ ๆ กับการกินส้มตำ วันถัดมาไม่ต้องเดินเล่นที่ตลาดนัด เปลี่ยนเป็นเดินเล่นในสวนสาธารณะหน้าหมู่บ้าน เดินสัก 20 นาที วิ่งอีก 40 นาที ใช้เวลาพอ ๆ กับการเดินตลาดนัด ไม่เสียตังค์ด้วย วันไหนเหนื่อยตรงกลับบ้านเปลี่ยนจากนั่ง ๆ นอน ๆ ดูทีวี เป็นนั่งยืดเส้นยืดสายหน้าทีวีเพื่อเพิ่มความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ เสาร์อาทิตย์ กินของอร่อยได้ แล้วไม่ต้องเดินช้อปปิ้ง ไปเดินไปวิ่งดีกว่า เดินแบบนี้ไม่เสียตังค์ กินแบบนี้ไม่เสียหุ่น

"เวลา" หาได้เสมอ ถ้าจะหา ทุกคนมีเท่ากัน วันละ 24 ชั่วโมง

ทำอะไรเพื่อคนที่รักได้เยอะแยะ รักตัวเองหรือเปล่า ทำสิ่งดี ๆ เพื่อตนเองบ้าง ทำแบบนี้ไม่มีใครว่าเห็นแก่ตัว รูปร่างดี สุขภาพกายดี สุขภาพจิตดี มองโลกในแง่ดี ไม่อยากมีบ้างหรือ ?

สองข้างทางสู่เส้นชัย

2008-05-04T14:21:00.006+07:00

(ดอกไม้ริมเส้นทางวิ่งสอยดาวครึ่งมาราธอน จังหวัดจันทบุรี)

การแข่งขันอาจเป็นโปรแกรมที่ฝังในตัวมนุษย์ทุกคน ตั้งแต่ยังเป็นสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่ว่ายแข่งกันในท้องแม่

ในบรรดาเพื่อนหลายร้อยล้านตัว มีเพียงหนึ่งเดียวที่ว่ายถึงเส้นชัย

ในโรงเรียน แต่ละคนต้องผ่านการสอบครั้งแล้วครั้งเล่า คนที่วิ่งเร็วที่สุดคือคนที่ได้อภิสิทธิ์ทางสังคมต่าง ๆ นานา

ในโลกการทำงาน ผู้คนต่อสู้วิ่งเต้นแย่งชิงตำแหน่ง จนบางครั้งก็ลืมจรรยาบรรณ

ที่น่าเศร้าคือ คนไม่น้อยถูกวางแผนให้วิ่งตั้งแต่วันที่ยังนอนในท้องแม่

ไม่ว่าเราต้องการเป็นที่หนึ่งหรือไม่ ค่านิยมและกฎเกณฑ์รอบตัวเราบังคับให้เราต้องแข่งกัน ตั้งแต่การเข้าโรงเรียนที่ดีไปจนถึงการแย่งที่นั่งในรัฐสภา มองไปรอบตัวเห็นแต่นักวิ่ง

จึงไม่น่าแปลกที่ทั่วบ้านทั่วเมืองเต็มไปด้วยโรงกวดวิชา หนังสือขายดีมักเป็นแนว In search of excellence – การดั้นด้นสู่ความเป็นเลิศ หรือทางไปสู่ความเป็นหมายเลขหนึ่ง

ในการแข่งขันกีฬา หลายคนต้องการเหรียญทองจนไม่คำนึงถึงวิธีการ และจุดหมายดั้งเดิมของคำว่า “กีฬา” โดยการพึ่งพายาไปจนกระทั่งซื้อชัยชนะ

ทว่า “เหรียญทอง” เป็นเพียงมาตรวัดการแข่งขัน มิใช่ใบรับรอง

การแข่งขันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย และอาจเป็นความจำเป็นของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดเพื่อเอาตัวรอดและสืบทอดเผ่าพันธุ์ที่แข็งแรงขึ้น หากใช้ให้ถูกทาง การแข่งขันก็สามารถเติมเต็มศักยภาพของเราได้ แต่การจมทั้งชีวิตกับการแข่งขันจนลืมใช้ชีวิตเป็นเรื่องน่าเสียดาย

บางคนวิ่งเร็วจนไม่ทันเห็นทิวทัศน์สวยงามสองข้างทาง บ้างมองเห็นวิวริมทาง แต่ไม่ยอมหยุดเพื่อพัก เพียงเพราะไม่เห็นคนอื่นหยุดพัก

ความสุขในชีวิตก็เหมือนการมองดอกไม้เล็ก ๆ ริมทาง เห็นไม่ชัดขณะกำลังวิ่ง ชัดขึ้นเมื่อลดความเร็วลงมาก และชัดที่สุดเมื่อหยุดวิ่ง

จาก :: รอยเท้าเล็ก ๆ ของเราเอง : วินทร์ เลียววาริณ

ขนาดของหัวใจ

2008-05-04T14:09:00.006+07:00

(ภาพดอกชวนชม : วัดพระป่าอุดมสมพร พิพิธภัณฑ์พระอาจารย์ฝั้น อาจาโร จังหวัดสกลนคร ระหว่างการเดินทางสกลนครมาราธอน)

ชวนชมในกระถางดินเผาต้นนั้นสูงราวสองคืบ อยู่กับผมมานานสิบกว่าปีแล้ว ตั้งแต่อยู่ในกระถางเล็กจนย้ายมาในกระถางใหญ่ ย้ายบ้านกี่ครั้งก็หอบมันมาด้วย เพราะมันขยันออกดอก แม้เจ้าของไม่เคยให้สารอาหารพิเศษใด ๆ แก่มันเลย

ผมชอบใบทรงหยดน้ำที่แตกออกจากกิ่งก้านขรุขระเป็นปุ่มปม บางส่วนหงิกงอ ดอกสีแดงชมพูของมันดูชวนชมสมชื่อ

ไม่กี่สัปดาห์ก่อนกลางฤดูร้อนสุดขั้ว ชวนชมต้นนี้เฉาแห้ง ใบร่วมจนหมดต้น เหลือแต่กิ่งก้นกลางแดดร้อน

ผมไม่รู้ว่ามันตายไปตั้งแต่เมื่อไร คงเพราะยุ่งกับชีวิตส่วนตัวมากไปจนลืมดูแลเพื่อนเก่าต้นนี้ รู้แต่ว่าไม่ได้รดน้ำมานาน ในเมื่อมันรดน้ำตัวเองไม่ได้ มันก็ตายไปง่าย ๆ เช่นนี้ รู้สึกเศร้าใจในการจากไปของมัน

อย่างไรก็ตามมันก็ตายไปแล้ว ผมได้แต่ปลง คน สัตว์ยังตายได้ นับประสาอะไรกับต้นไม้เล็ก ๆ ต้นหนึ่ง

ผมปล่อยให้มันยืนคากระถางเช่นนั้น ไม่นานก็ลืมความตายของมันไป ซากของมันก็ยังอยู่กลางแดดร้อนต่อไป

หลายวันถัดมา ผมมองออกนอกหน้าต่าง สายตาหยุดที่ซากต้นชวนชม ตะลึงงันเมื่อเห็นใบอ่อนสีเขียวแตกออกจากปลายกิ่ง มันยังไม่ตาย!

สองสามวันต่อมา ผมมองไปที่ต้นชวนชมอีกครั้ง คราวนี้อึ้งไปนาน ที่ปลายกิ่งหนึ่งปรากฏดอกชวนชมหลายดอกบานออกรับแสงอาทิตย์ ราวกับว่าต้องการออกดอกเพื่อยืนยันว่ามันยังสู้ต่อไป

ขณะที่ผมสิ้นหวังกับมันไปแล้ว มันยังไม่ยอมแพ้

ชีวิตคนเราเต็มไปด้วยอุปสรรค หลายครั้งหลายคนสิ้นหวังกับบางสถานการณ์ในชีวิต ก้มหน้า ไหล่ตก ยอมแพ้ ปล่อยชีวิตไหลไปตามยถากรรม

ทางชีวิตขรุขระก็จริง แต่ความหวังก็สามารถพาเราข้ามพ้นความเชื่อว่าเราสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว

ในการแข่งขันสนุกเกอร์ของอังกฤษนัดหนึ่งไม่นานมานี้ นักสนุกเกอร์คนหนึ่งยิงลูกพลาดตลอด คะแนนของฝ่ายตรงข้ามเหนือกว่าเขามาก จนถึงจุดที่คะแนนชนะขาดลอย หมายความว่าถึงเขาจะเล่นต่อไป คะแนนรวมของลูกที่เหลือบนโต๊ะก็ไม่มีทางทำให้เขาชนะได้อย่างเด็ดขาด

เขาแพ้เกมนั้นอย่างแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ต่อให้เทวดาก็ช่วยไม่ได้

ขณะที่ทุกคนสิ้นหวังกับเขาไปแล้ว เขายังคงเล่นต่อไป แล้วสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ก็บังเกิด เมื่อเขาแทงลูกกัน ทุกครั้งที่ฝ่ายตรงข้ามแทงพลาดเท่ากับเพิ่มคะแนนให้เขา

หลังจากฝ่ายตรงข้ามพลาดไปหลายครั้ง คะแนนของเขาก็ตีตื้นขึ้นมา เขากวาดลูกที่เหลือบนโต๊ะ เอาชนะฝ่ายตรงข้ามไปอย่างไม่น่าเชื่อที่สุดเพียงคะแนนเดียว

ผู้คนปรบมือให้เกมนี้ มิใช่เพราะเป็นการแทงลูกยากแสนยากหรือพิสดารอย่างใด หากชื่นชมในกำลังใจของเขาที่ต่อสู้โดยไม่ยอมแพ้จนวินาทีสุดท้าย พิสูจน์ให้เห็นว่า ขณะที่หลายคนถอดใจไปแล้ว บางคนกลับสู้ต่อ และเอาชนะในสถานการณ์ที่ดูเป็นไปไม่ได้อย่างที่สุด

บางครั้งชัยชนะก็ขึ้นอยู่กับขนาดของหัวใจ

ขอขอบคุณ :: รอยเท้าเล็ก ๆ ของเราเอง : วินทร์ เลียววาริณ

ดอกไม้จะบาน

2008-02-23T14:54:00.010+07:00

(ภาพดอกชบา จากปั้มน้ำมันระหว่างการเดินทางไปสกลนครมาราธอน ครั้งที 1)

ดอกไม้ ดอกไม้จะบาน

บริสุทธิ์กล้าหาญ จะบานในใจ

สีขาว หนุ่มสาวจะใฝ่
แน่วแน่แก้ไข จุดไฟศรัทธา

เรียนรู้ ต่อสู้มายา

ก้าวไปข้างหน้า เข้าหามวลชน

ชีวิต อุทิศยอมตน

ฝ่าความสับสน เพื่อผลประชา

ดอกไม้ บานให้คุณค่า

จงบานช้าช้า แต่ว่ายั่งยืน

ที่นี่ และที่อื่นอื่น

ดอกไม้สดชื่น ยื่นให้มวลชน

ขอขอบคุณ :: ใบไม้ที่หายไป : จิระนันท์ พิตรปรีชา

Blenny การรอคอยที่คุ้มค่า

2008-02-23T14:20:00.005+07:00

ฉันกับบัดดี้เกาะนิ่งอยู่บนยอดสูงสุดของกองหินใหญ่ สงบ ไม่มีการขยับ แม้แต่ปลายฟิน(ตีนกบ) ได้ยินเพียงเสียงฟองอากาศจากการหายใจของเราทั้งสองเป็นจังหวะเบา และยาว สายตาแน่วแน่ไปบนยอดกองหินซึ่งปกคลุมไปด้วยสาหร่ายต้นสั้น ๆ เขียวขจีเหมือนสนามหญ้าชั้นดี นิ้วชี้ข้างขวาจรดอยู่กับชัตเตอร์รอจังหวะอันเหมาะเจาะที่จะมาถึงในเสี้ยววินาที

“เจ้าตัวน้อย” ค่อย ๆ โผล่หน้าขึ้นมาจากรูเล็ก ๆ อย่างระมัดระวัง พอเห็นสิ่งแปลกปลอมที่ไม่คุ้นเคยก็ผลุบหายลงไป ก็ฉันและบัดดี้ไงที่เป็นสิ่งแปลกปลอม

ชั่วระยะเวลาการหายใจเข้า-ออกอีกหลายสิบครั้ง “เจ้าตัวน้อย” ก็ค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งในแต่ละครั้งเราต้องอาศัยความไวของนิ้วเพื่อกดชัตเตอร์ และถ้าหากไม่ได้ระยะโฟกัสหรือระยะแสงแฟลชทำให้ต้องขยับมือ ขยับกล้อง เจ้าตัวน้อยก็จะผลุบหายลงไปในรูเล็ก ๆ นั่น และก็ต้องรอคอยกันอีกครั้ง

เป็นเรื่องของการระแวดระวังภัยตามธรรมชาติของสัตว์ และเป็นเรื่องของนักดำน้ำที่ต้องใช้ความอดทนทำตัวให้นิ่งที่สุดเหมือนกับเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งแวดล้อม เพื่อให้ “เจ้าตัวน้อย” นั่นเกิดความไว้วางใจว่าสิ่งแปลกปลอมที่อยู่ใกล้ ๆ ที่อาศัยของมันนั้นไม่เป็นอันตรายต่อมัน มันจึงจะโผล่หัวขึ้นมาเพื่อรอรับอาหารซึ่งลอยมากับสายน้ำ

ถ้าเราอดทนและใจเย็นพอ เราก็จะได้เห็น “เจ้าตัวน้อย” ทีน่ารัก มีเขาเล็กจิ๋วบนหัวคล้ายกับขนตางอนยาว โผล่ขึ้นมาทักทายให้ได้ชื่นชม และเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึก

เหมือนกับอะไรหลาย ๆ อย่างในชีวิต ถ้าเราอดทนและใจเย็นพอ เราก็จะได้ชื่นชมกับความงดงามอย่างสมบูรณ์

รู้จักกับ “เจ้าตัวน้อย”
ปลาตั๊กแตนหิน (Blennies) เป็นปลาขนาดเล็ก ตัวยาว ไม่มีเกล็ด หัวมน ครีบหลังยาวต่อเนื่องกัน พบเกาะอยู่ตามพื้นแข็ง หลืบซอก หรืออยู่ในรูเล็ก ๆ บนพื้นผิวปะการัง มีการเคลื่อนที่ค่อนข้างไวคล้ายการกระโดดจึงเรียกชื่อว่า “ปลาตั๊กแตนหิน” ขณะที่บางชนิดไม่ได้พบเกราะตามพื้นแต่ว่ายอยู่ในน้ำ มีพฤติกรรมการป้องกันอาณาเขตที่อยู่อาศัย เป็นปลาที่มีความหลากหลายของชนิดสูง

(คู่มือสัตว์และพืชในแนวปะการัง หมู่เกาะสุรินทร์และสิมิลัน โครงการอุทยานใต้ทะเล จุฬาภรณ์ 36)

จักรยานทางไกล...วัดใจ ใคร?

2008-02-23T13:31:00.007+07:00

มีคำถามมากมายว่าจะออกทริปเดินทางไกลด้วยจักรยานต้องเตรียมอะไรบ้าง? ต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง? คำตอบก็มีต่าง ๆ นานา ซึ่งแบ่งได้เป็นสองกลุ่มใหญ่ ๆ คือ เรื่องของรถและอุปกรณ์ กับเรื่องของตัวนักปั่นเอง

เรื่องของรถและอุปกรณ์ก็อย่างเช่น การเตรียมรถ ตรวจสอบรถให้พร้อม อุปกรณ์สำหรับเหตุฉุกเฉิน เช่น ยางใน อุปกรณ์ปะยาง สูบติดรถ ชุดเครื่องมือต่าง ๆ ฯลฯ ส่วนเรื่องของตัวนักปั่นก็อย่างเช่น เรื่องอาหารการกิน น้ำดื่ม การฝึกซ้อมการปั่นทางไกลอย่างน้อยเจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของระยะทางที่วางแผนไว้ เครื่องแต่งกาย ฯลฯ

(สีเงินหน้าสวนนกจังหวัดชัยนาทระหว่างทริปจักรยานช่วงสงกรานต์ 2550)

และที่ทุก ๆ ครั้งที่มีการตั้งกระทู้ถามเรื่องนี้ จะต้องมีอย่างน้อยหนึ่งคนตอบว่าให้เตรียมความพร้อมเรื่อง “ใจ” เพราะการเดินทางไกลจะต้อง “ใจถึง” มี “ใจหนักแน่น” ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคตามเส้นทาง ความร้อน และความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า

แต่ไม่มีใครเลยที่จะคิดถึงเรื่องที่ฉันคิดถึงอยู่ในขณะนี้ และได้ประสบด้วยตัวเองมาแล้ว

หากคุณไม่ได้ออกทริปคนเดียว แน่นอนที่สุดคุณต้องมี “เพื่อนร่วมทาง”

เพื่อนร่วมทางที่เป็นคน มีชีวิตจิตใจ ไม่ใช่จักรยานคู่ขาที่คุณรัก
เพื่อนร่วมทางที่เป็นคน ที่รู้จักร้อน-หนาว รู้จักเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า รู้จักหิว และความรู้สึกอื่น ๆ เช่นเดียวกันกับที่คุณรู้สึก
เพื่อนร่วมทางเป็นคนที่คุณจะต้องรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา เช่นเดียวกันกับที่เขาก็จะต้องเอาใจคุณไปใส่ใจเขา
มิฉะนั้น...ทริปจักรยานของคุณอาจกลายเป็นสมรภูมิสงครามย่อย ๆ ขึ้นมาก็เป็นได้

อาจเป็นแค่สมรภูมิแห่งความขุ่นมัวในใจของแต่ละคน
อาจเป็นถึงสมรภูมิที่ทำให้มิตรภาพต้องสูญเสียไป

ลองนึกภาพ...
ถ้าเขาปั่นล่วงหน้าไปไกลแล้วทิ้งให้คุณนั่งเปลี่ยนยางที่แตกรั่วอยู่คนเดียวริมถนน แทนที่เขาจะอยู่ช่วยคุณ
ถ้าคุณนั่งหน้างออยู่บนหลังอานเมื่อเขาจำไม่ได้ว่าโรงแรมที่พักอยู่มุมไหนของเมือง แทนที่จะช่วยเขาคิด
ถ้าเขาโวยวายต่อว่าเมื่อคุณพาเขาปั่นอ้อมเส้นทาง แทนที่จะสนุกสนานกับเส้นทางใหม่ ๆ
ถ้าคุณเป็นไข้แล้วนอนตื่นขึ้นมาพร้อมกับท้องอันหิวโหยและต้องออกไปหาอาหารเย็นยามค่ำมืด แทนที่จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอาหารอันหอมหวนที่ปลายเตียง
ถ้าเขา...
ถ้าคุณ...

ถ้าทั้งเขาและคุณไม่เอาใจแต่ละฝ่ายมาใส่ใจตัวเอง เพื่อนร่วมทางก็คงไม่สามารถเป็นเพื่อนร่วมทางได้อีกต่อไป ทริปจักรยานทางไกลจึงไม่ใช่แค่เรื่องที่จะวัดใจให้เติมเต็มความฝันของตัวเอง แต่เป็นการวัดใจซึ่งกันและกันให้เติมเต็มความฝันของกันและกันด้วย

ไอ เอ็น จี ชัยชนะอันสูงสุด

2008-02-23T12:43:00.003+07:00

19 มีนาคม 2548
ไอ เอ็น จี วัฒนธรรมไทย มาราธอนนานาชาติ

เริ่มต้นการเป็นนักวิ่งถนนครั้งแรกเมื่อเดือนมีนาคม 2546 ด้วยระยะทาง 5 กิโลเมตร ผ่านมา 2 ปี มีนาคม 2548 เกือบเอาชีวิตไม่รอดบนระยะทาง 42.195 กิโลเมตร ในงาน ING Thailand Temple Run 2005 หรือ ไอ เอ็น จี วัฒนธรรมไทย มาราธอนนานาชาติ ที่อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

นักวิ่งระยะเต็มมาราธอนถูกปล่อยตัวเมื่อเวลา 16.30 นาฬิกา ถึงแม้ว่าแสงแดดจะไม่แผดกล้านัก แต่อากาศก็ร้อนอบอ้าว ลมเงียบสงบ ใบไม้ไม่กระดิกสักใบ เริ่มวิ่งช้า ๆ ชมนกชมไม้ไปเรื่อย ๆ ผ่านไป 2 กิโล ทำเวลาได้ตามที่ซ้อมมา ผ่านไปจนถึงจุดกลับของระยะมินิมาราธอน เอ๊ะ ทำไปรู้สึกเหมือนอยากจะกลับตัวตามไปด้วย เหงื่อออกซะอย่างกับวิ่งมาแล้ว 10 กิโล น่าจะเป็นเพราะอากาศร้อนมาก แต่ยังคุมเวลาได้อยู่ ไม่เป็นไรน่า ถึงจุดให้น้ำ ใช้น้ำราดหัว ราดตัว แล้วหยิบฟองน้ำติดมือมาด้วย พอคลายร้อนได้บ้าง เดี๋ยวก็คงดีขึ้น

วิ่งกันต่อมา ผ่านสวนผลไม้ มีป้ายข้างทางเป็นระยะ ๆ ชวนเที่ยวงานเทศกาลส้มโอ และลิ้นจี่ที่จะมาถึงเร็ว ๆ นี้ สองข้างทางเป็นสวนลิ้นจี่ มีลูกสีเขียวเล็ก ๆ อีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะโต และเป็นสีแดงน่ารับประทาน

ชมสวนผลไม้ไปได้อีก 2-3 กิโล ได้ยินเสียงฝีเท้ากลุ่มหนึ่งวิ่งไล่หลังมา เป็นกลุ่มนักวิ่งชายแนวหน้าระยะฮาล์ฟมาราธอน เกาะกลุ่มกันมา 5-6 คน วิ่งแซงไปด้วยความรวดเร็ว และตามมาอีกทีละคนสองคนเป็นระยะ ๆ ให้ดูเพลิน ๆ แก้ร้อนได้อีกจนถึงจุดกลับตัวของระยะฮาล์ฟมาราธอน

นักวิ่งมาราธอนต้องเลี้ยวขวาเข้าไปวนในบริเวณโรงเรียนวัดแก้วเจริญก่อน 1 รอบ เพื่อเก็บระยะทาง ก่อนจะออกมาผ่านจุด Check Point

โรงเรียนวัดแก้วเจริญเป็นโรงเรียนที่อยู่ในบริเวณวัด มีสนามกว้างให้พวกเราวิ่งอ้อม มีพระสงฆ์อาวุโสออกมากวาดใบไม้ที่ร่วงหล่นตามพื้น เป็นบรรยากาศแบบไทยชนบท ที่ไม่มีให้เห็นบ่อยนักในชีวิตคนเมือง

ที่จุด Check Point พบกับพี่นักวิ่งร่วมชมรมซึ่งวิ่งนำหน้ามาไกล แสดงว่าต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ ๆ เพราะไม่น่าที่จะไล่ตามมาทัน ได้คุยกันจึงทราบว่า พี่เขามีอาการไม่ดีมาตั้งแต่กิโลที่ 6 แล้ว อาเจียรมาตลอดทาง ทั้งเพราะอากาศร้อน และอาหารที่ไม่ย่อย วิ่งคู่กันมาอีกสักพัก ก็หยุดอาเจียรอีก จึงอาสาวิ่งไปข้างหน้าและตามรถพยาบาลให้จากจุดให้น้ำข้างหน้า

หลังจากแจ้งขอรถพยาบาลให้พี่เขาแล้ว ก็รู้สึกว่าตัวเองก็น่าจะต้องการรถพยาบาลเหมือนกัน เพราะหมดแรง วิ่งไม่ออก เหนื่อยและล้าเหมือนกับวิ่งมาแล้ว 30 กิโล ทั้ง ๆ ที่เหลือระยะทางอีกเกือบ 30 กิโล!

เลี้ยวซ้ายเข้าไปกลับตัวรับ Check Point รุ่นดั้งเดิมคือหนังยางผูกไหมพรมมาสวมข้อมือ แล้ววิ่งต่อ พบน้องผู้หญิงร่วมชมรมคนหนึ่ง นั่งพักอยู่ในร้านค้าข้างทาง โบกมือให้ แต่ตอนนั้นไม่มีแรงพูดแล้ว ได้แต่โบกมือตอบ แล้ววิ่งต่อ พยายามที่จะเกาะติดเพื่อนสาวร่วมชมรมไปด้วยกัน เพราะดวงตะวันเริ่มอ่อนแสง ท้องฟ้ามืดลงทุกขณะ ไฟถนนที่ประชาสัมพันธ์ไว้ว่ามีถึง 800 จุดนั้น มีจริง แต่ไม่ได้ให้ความสว่างเลย เป็นแค่ไฟกลม ๆ สีแดง บอกเส้นทางวิ่งเท่านั้นเอง

วิ่งบ้างเดินบ้าง เกาะหลังกันไปสองคน ท่ามกลางความมืด ร้อนด้วย ล้าด้วย ยังอุตส่าห์มีแก่ใจชื่นชมหิ่งห้อยที่บินฉวัดเฉวียนเป็นแสงเล็ก ๆ อยู่ตามยอดหญ้าข้างทาง บางตัวก็บินผ่านขาไป ชมหิ่งห้อยกันไปสองคน ให้กำลังใจกันไปเรื่อย จนผ่านกิโลเมตรที่ 21 แล้ว ก็ยังไม่ถึงจุดกลับตัวเสียที ตะคริวเริ่มถามหาที่น่องซ้าย

หยุดนวดขาบ้าง วิ่งต่อบ้าง เดินบ้าง จนเข้าเขตวัดช่องลม เพื่อไปกลับตัว และผ่าน Check Point อีกจุดหนึ่ง ต้องหยุดเติมพลังงานด้วย Power Gel และนวดขาเพื่อคลายตะคริว วิ่งออกมาจากวัดก็มองไม่เห็นเพื่อนสาวแล้ว ต้องวิ่งต่อมาคนเดียวท่ามกลางความมืด

แข็งใจวิ่งบ้าง เดินบ้างต่อไปอีกหลายกิโล จนตะคริวต้องยอมแพ้ และหายไปเอง เหลือแต่ความอ่อนล้าทางร่างกาย ตอนนี้แหละ เพื่อนวิ่งก็ไม่มี วิ่งอยู่คนเดียวบนถนนเล็ก ๆ สองข้างทางเป็นสวนผลไม้อันมืดมิด ไม่มีเรื่องปวดขาให้เป็นกังวล ใจเลยหันมากังวลเรื่องอื่นแทน

ก็น่ากลัวไหมล่ะ ผู้หญิงคนเดียวมาวิ่ง ๆ เดิน ๆ อยู่ได้ในที่มืด ๆ สองข้างทางเป็นสวนยาวตลอด บ้านคนก็ไม่มี ร้านค้าก็ไม่มี แต่งตัวก็ล่อแหลม นุ่งก็สั้น ผิดกฏการระวังรักษาความปลอดภัยของสตรีอย่างมหันต์! ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่าฝันไปเลยว่าจะร้องให้ใครช่วย อย่าคิดเลยว่าจะสู้ อย่านึกเลยว่าจะวิ่งหนี แรงจะขยับขายังแทบไม่มี ผีหรือหมาที่คุยเล่นกันตอนก่อนวิ่งน่ะ เรื่องเล็กไปเลย

เอาล่ะสิ กายก็ล้า ใจก็ฝ่อ เลิกวิ่งซะเลยดีไหมเนี่ย เจอจุดให้น้ำข้างหน้าขอขึ้นรถกลับเลยดีกว่า

ฉับพลันนั้นมีแสงไฟส่องมาจากเบื้องหลัง และเสียงรถมอเตอร์ไซค์ดังใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา สัญชาติญาณสั่งให้หยุดวิ่ง แล้วหันไปดู สวัสดีครับ ผมมาส่องไฟให้ครับ เห็นวิ่งอยู่คนเดียวมืด ๆ อันตรายครับ เดี๋ยวผมขี่รถส่องไฟเป็นเพื่อนให้ ทำไมไม่มีเพื่อนล่ะครับ ผมส่องไฟเป็นเพื่อนรอจนกลุ่มหลังตามมาทันก็แล้วกันนะครับ เมื่อกี้เห็นมีขี้เมาอยู่กลุ่มนึงด้วย อย่าไปคนเดียวเลยครับ อันตรายครับ สวนมืด ๆ ทั้งนั้น หรือไม่งั้นผมไปส่งจนถึงที่สว่าง ๆ ก็ได้ครับ ข้างหน้าอีกไม่ไกลแล้วครับ ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องเกรงใจครับ

ก็ได้ผู้ชายชาวบ้านท่านนี้แหละเป็นกำลังใจให้วิ่งต่อมาได้อีกราว ๆ 2 กิโล จนถึงหน้าโรงงานอะไรก็ไม่รู้ กิโลที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบ ที่มีไฟสว่าง ก็ขอแยกทางกลับไป ได้แต่หันไปยกมือไหว้ขอบคุณ

ที่จุดให้น้ำประมาณกิโลที่ 28-29 ก็มีคนชวนขึ้นรถไปลงที่จุดให้น้ำอีก 3 จุดข้างหน้า ต้องแข็งใจปฏิเสธทั้ง ๆ ที่อยากเลิกวิ่งใจจะขาด ถ้าชวนขึ้นรถกลับเลยคงทำไปแล้ว แต่ชวนขึ้นรถไปลงข้างหน้า ทำไม่ได้จริง ๆ ทำใจไม่ได้ ถ้าจะไม่ถึงเส้นชัยก็ขอไปไม่ถึง แต่ถ้าจะต้องไปให้ถึงเส้นชัยก็ขอไปด้วยสองขาให้ตลอดระยะทางเถิด

ประธานชมรมวิ่งมาทันที่จุดนี้ ก็วิ่งตามหลังตามท่านประธานไปห่าง ๆ พอให้เห็นว่ามีคนอยู่บ้าง ไม่ได้วิ่งอยู่คนเดียวในความมืด มาได้อีกสักพัก ยังไม่ทันถึงจุดให้น้ำจุดถัดไป รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว เหมือนจะเป็นไข้ ขาก้าวไม่ออก เดินได้อีก 4-5 ก้าวก็ต้องลงนั่งหน้าบ้านหลังหนึ่ง พอมีไฟสลัว และทำใจ ได้แต่มองท่านประธานลับสายตาหายไปในความมืด

คงจบมาราธอนนี้เพียงเท่านี้ ได้แต่คิดว่าจะกลับอย่างไร ? ไปต่อก็ไม่ไหว กลับก็ไม่มีรถ คนดูแลตามเส้นทางก็ไม่มี ทั้งเหนื่อย ทั้งล้า ทั้งมืด สารพัด

น้อง นักวิ่งหรือเปล่า มาวิ่งไปกับพี่มา อย่ามาอยู่คนเดียว เสียงหนึ่งดังขึ้น เงยหน้าขึ้นมอง พี่เหรอ ลุงมั้งเนี่ย มาถึงป่านนี้แล้ว อีกสัก 10 โลเอง ลุงเขายังทำได้เลย ต้องทำได้สิ จะถอยแค่นี้ได้ยังไง เอ้า ไปก็ไป

คุณลุงเดินเร็วมาก จนบางครั้งทิ้งระยะห่าง ต้องวิ่งเหยาะ ๆ ตาม เพราะลุงจะคอยหันมาดู และพูดคุยให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา จนเราเองต้องตามให้ทัน ไม่เป็นตัวถ่วง ลุงสอนให้เดินเร็ว ๆ ก้าวเท้ายาว ๆ ยกแกว่งแขนให้สูงเหนือเอว จะได้มีแรงส่งให้เดินได้เร็ว คอยถามว่าจะกิน Power Bar หรือ Power Gel ไหม ก็ได้แต่ปฏิเสธ ตอนนั้นกินอะไรไม่ลงแล้ว ขนาดลูกอมคาราเมลที่ลุงแบ่งให้ เป็นของโปรดที่มีติดโต๊ะทำงานตลอดยังต้องแอบคายทิ้งเลย

วิ่ง ๆ เดิน ๆ ตามคุณลุงมาอีกสักกิโลกว่า ๆ ก็พบเพื่อนร่วมรุ่นคุณลุงอีก 2 ท่านอยู่ข้างหน้า ทักทายและเกาะกลุ่มเป็น 4 คน ฟังเขาคุยกันสักพัก ถึงได้ทราบว่าทำไมคุณลุงถึงแทนตัวเองว่าพี่ ก็พี่ยังไม่แก่นี่ อายุแค่ 76 ปี ขนาดยังลงกรีฑาอาวุโสยังไม่ได้เลย ได้เลยค่ะ คุณพี่ก็คุณพี่ วิ่งตามกันได้อีกไม่ถึง 500 เมตร เราสองคนพี่น้องก็ทิ้ง 2 ท่านนั้นห่างออกไป โอ๊ะ! เราทำได้ กำลังใจมาอีกเยอะเลย

คุณพี่ก็เริ่มสอนต่อ เวลาเดินพี่จะคอยนับดวงไฟกลมสีแดงนั้น จะได้ทำให้เดินได้ดี ลืมเหนื่อย เอ้า นับ หนึ่ง สอง สาม กว่าจะรู้ตัวว่าโดนคุณพี่หลอกก็นับไปเรื่อย จนคุณพี่เริ่มวิ่งบ้างแล้วก็ต้องวิ่งตาม โอ๊ย อายุขนาดนี้ วิ่งเร็วขนาดนี้ ตาย ตาย ตาย แล้วคุณพี่ก็หยุดวิ่ง มาเดินต่อ แล้วก็วิ่งอีก เดินอีก คุณพี่สอนว่าต้องวิ่งกระตุ้นกล้ามเนื้อบ้าง เดินอย่างเดียว กล้ามเนื้อจะยึด แล้วจะเดินช้าลงเรื่อย ๆ เอาเลย ให้ทำอะไรก็ทำแล้ว สมองสั่งการเองไม่ได้แล้ว คุณพี่ทำอะไรทำด้วยคนก็ละกัน ขอให้ถึงเส้นชัยเป็นพอ

โบราณว่าตามผู้ใหญ่หมาไม่กัด แต่ลมจะจับเอาแถว ๆ กิโลที่ 34-35 ได้มั้ง นอกจากจะบรรยากาศมืดแล้ว เริ่มจะหน้ามืดด้วย มาถึงจุดให้น้ำพอดี ถึงเก้าอี้ลงนั่งได้ก็มืดสนิทเลย รู้สึกแต่มีคนเอายาป้าย ๆ ที่ขา ที่แขน ที่ไหล่ ก็แล้วก็นวด พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นหน้าคุณพี่แบบเบลอ ๆ กำลังนวดอย่างตั้งอกตั้งใจ เงยหน้าขึ้นมาคุณพี่จับนวดที่ขมับ และที่กลางหัว จนมองเห็นชัดเจน จึงพยักหน้าบอกโอเคแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว คว้าเกลือแร่มาดื่มได้ครึ่งแก้ว น้ำเปล่าอีกครึ่งแก้ว แล้วก็ออกเดินกันต่อไป

เดินได้อีกยังไม่ทัน 200 เมตร ต้องอาเจียรออกมา เป็นน้ำและน้ำเกลือแร่ คุณพี่ก็มาลูบหลัง และส่งผ้าขนหนูให้ บอกว่าให้โปะหัวไว้จะได้รู้สึกดีขึ้น ผ้าขนหนูผืนนี้พิเศษ เพราะเป็นผ้าผืนยาวทบครึ่งแล้วเย็บสามด้าน เว้นที่ไว้เป็นซิปนิดนึง ลักษณะเป็นเหมือนกระเป๋า ข้างในบรรจุน้ำแข็งก้อน ๆ ก็รับมาโปะหัว โปะหน้าผาก แล้วก็วางไว้ที่คอ เฮ้อ…ดีขึ้น

เดินตามคุณพี่ต่อมาได้จนถึงจุดให้น้ำถัดไป คุณพี่ควักยาหอมมาละลายน้ำครึ่งแก้วส่งให้ โอ้โฮ พกกระเป๋าโดเรมอนมาเหรอ มีของสารพัดอย่างเลย นี่ล่ะคนเขาเตรียมตัวพร้อมสำหรับการวิ่งมาราธอนจริง ๆ

ไม่กล้ารับอะไรลงท้องอีกแล้ว กลัวจะออกมาหมด ได้แต่จิบยาหอมไปจนหมดแก้ว เพื่อนร่วมรุ่นของคุณพี่สองท่านนั้นก็นั่งมอเตอร์ไซค์แซงมา ตะโกนทักว่าขอไปก่อนไปลงข้างหน้านะครับ คุณพี่ก็โบกมือตอบ แล้วก็เล่าให้ฟังว่า เคยไปแข่งมาราธอนที่……… ขอไม่บอกชื่องานก็แล้วกันนะ คุณพี่จะต้องชนะได้เงินรางวัล แต่คนที่ขึ้นไปรับรางวัลเป็นคนที่ขึ้นรถผ่านระยะทาง เข้าเส้นชัยก่อน แล้วก็ขึ้นไปรับรางวัลหน้าตาเฉย อย่างงานแบบนี้มีฝรั่งคอยขี่รถดู ไปทำแบบนั้น อายฝรั่งมัน เราคนไทย ต้องมีศักดิ์ศรี พี่ทำไม่ได้ เงินรางวัลแค่ไม่กี่พันบาท ศักดิ์ศรีของเรามีค่ามากกว่านั้น

ฟังแล้วอึ้ง คุณพี่ผ่านมาแล้วเป็นร้อยสนาม คงเห็นเหตุการณ์แบบนี้มามาก นักกีฬาต้องมีหัวใจนักกีฬา คุณพี่คะ ขอสู้ค่ะ เหลืออีกแค่ 3-4 โล มาถึงป่านนี้แล้ว ต้องทำได้ จะสภาพไหน จะใช้เวลาเท่าไหร่ ขอผ่านทุก ๆ เมตรด้วยสองเท้าค่ะ แล้วเราก็เดิน ๆ วิ่ง ๆ นับเสาไฟกันต่อไป มาแซงนักวิ่งหนุ่มสาวได้อีก 3 คน ใจมาอีกเป็นกอง จนถึงกิโลเมตรที่ 40 คุณพี่ก็ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะทำให้

ยังไม่มีใครทำให้ พี่ขอปรบมือให้น้องเป็นคนแรกเลย น้องใจสู้จริง ๆ ยังไม่เคยเห็นใครสู้ได้ขนาดนี้ แล้วก็ปรบมือให้

ตื้นตันขึ้นมาทันใด เหมือนมีก้อนแข็ง ๆ มาจุกที่คอ ต้องยกมือไหว้ กลืนก้อนแข็ง ๆ ลงไป ก่อนตอบไปว่าที่ทำได้ก็เพราะคุณพี่แหละ ไม่อย่างนั้นถอดใจไปนานแล้วค่ะ เราต้องไม่ถอด เราเหนื่อยได้ เราล้าได้ แต่อย่าท้อถอย

แล้วเราสองคนก็เข้าเส้นชัยพร้อมกันอย่างภาคภูมิใจ เข้าเส้นชัยด้วยศักดิ์ศรี เข้าเส้นชัยพร้อมกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ชนะสภาพร่างกาย ชนะสภาพจิตใจ ชนะความอ่อนแอในใจตัวเอง ชัยชนะอันสูงสุด

ขอบคุณค่ะ ขอบคุณกำลังใจที่ให้ ขอบคุณการดูแลตลอดระยะทาง ขอบคุณเทคนิคต่าง ๆ ที่สอน ขอบคุณที่ทำให้สู้อย่างมีศักดิ์ศรี ขอบคุณคุณพี่อุดม มาศพงศ์ ขอกราบขอบพระคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วย